งสงสัยต่อไป “เพิ่งคลานออกมาจากสุสานก็รู้จักวิชาแปลงร่างแล้วรึ”
กู้เฉิงขมวดคิ้ว “พวกข้าตอนมีชีวิตอยู่ล้วนเป็นนักพรตนอกรีต หลังจากตายแล้วอยากจะกลายเป็นซากศพ ก็เลยวางวิชาแปลงร่างไว้ในสุสาน นี่มีปัญหาอะไรหรือ”
ปีศาจพังพอนส่ายหน้า “ไม่ถูก ยังไม่ถูกอยู่ดี เพิ่งคลานออกมาจากสุสาน แล้วพวกเจ้ารู้เรื่องงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเซียนเฒ่าได้อย่างไร”
“ได้ยินคนอื่นพูดมา”
“ได้ยินปีศาจตนไหนภูตตนไหนพูดมา ปีศาจภูตผีในรัศมีหลายสิบลี้นี้ข้ารู้จักทั้งหมด ขอเพียงเจ้าบอกรูปร่างลักษณะมา ข้าก็จะรู้ว่าเป็นตนไหน”
ปีศาจพังพอนยิ้มอย่างมีเลศนัย ท่าทางเหมือนกับว่าข้ารู้ทันเจ้าแล้ว
ประสาทของคนอื่นๆ ก็ตึงเครียดขึ้นมา
แม้กู้เฉิงจะตอบอย่างสงบนิ่ง หลอกลวงปีศาจภูตผีทั่วไปไม่มีปัญหา แต่ปีศาจพังพอนตัวนี้แม้ฝีมือจะไม่แข็งแกร่ง แต่กลับเจ้าเล่ห์และขี้สงสัยยิ่งกว่าคน
กู้เฉิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ทันใดนั้นก็ใช้แขนซากศพดำจับหัวปีศาจพังพอนตัวนั้นยกขึ้นมา แล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นสมองก็แตกกระจาย ทำเอาปีศาจหมูตกใจจนตาเบิกโพลง แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะกินต่อไป
“ไอ้เวรเอ๊ย พูดมากอยู่ได้”
เสียงดนตรีที่ฟังไม่เข้าหูในถ้ำหยุดลง นางรำปีศาจก็ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นก็เงียบกริบ
ปีศาจน้อยตนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเฒ่าปีศาจหวงสือกระโดดขึ้นมาตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “กล้าลงมือฆ่าคนในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเซียนเฒ่า ช่างกล้าหาญยิ่งนัก เจ้ามาจากภู
