เขาลูกไหน”
สีหน้าของเฒ่าปีศาจหวงสือก็มืดครึ้มลง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจที่มีคนมาก่อเรื่องในงานเลี้ยงวันเกิดของเขา
กู้เฉิงลุกขึ้นยืน ใบหน้าแสดงความโกรธแค้นอย่างชอบธรรม “ท่านเซียนเฒ่าโปรดพิจารณา พังพอนตัวนี้เมื่อครู่พูดจาโอหัง บอกว่าคำนำหน้าที่มีคำว่าหวง มีเพียงตระกูลพังพอนของมันเท่านั้นที่ใช้ได้ ท่านเรียกตัวเองว่าเซียนเฒ่าหวงสือ ถือว่าไม่เข้าพวก ไม่รักษากฎเกณฑ์
พวกข้ามาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเซียนเฒ่า ท่านเซียนเฒ่าไม่รับของขวัญ ยังจัดหานางรำและอาหารโลหิตให้พวกเรา แต่พังพอนตัวนี้กลับไม่รู้จักบุญคุณ ข้าน้อยโกรธแค้นชั่ววูบจึงลงมือฆ่ามันไป ขอท่านเซียนเฒ่าโปรดอภัย”
ขณะที่พูด กู้เฉิงก็เหลือบตามองปีศาจหมูตัวนั้น
เมื่อมองดูพังพอนที่สมองแตกกระจายอยู่บนพื้น เขาก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที เอาหัวซุกเข้าไปในจานอาหารตรงหน้า ในใจท่องว่า ตัวเองไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เจ้านี่มันบ้าชัดๆ ถ้าเขากระโดดออกมาแฉอีกฝ่าย สมองของตัวเองก็คงจะไหลนองพื้นเหมือนกัน
ถึงแม้ตัวเองจะไม่ค่อยฉลาด แต่มีสมองยังกินดื่มได้ ถ้าไม่มีสมองก็ไม่มีอะไรเลย คนตายแล้วกลายเป็นซากศพได้ หมูตายแล้วจะกลายเป็นอะไรได้
ทันใดนั้นเฒ่าปีศาจหวงสือได้ยินคำพูดนี้ ก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วพูดด้วยเสียงแหลมว่า
“พูดจาเหลวไหลสิ้นดี
ห้าเซียนตระกูลใหญ่ หู หวง ไป๋ หลิ่ว ฮุย เป็นธรรมเนียมของทางเหลียวตง เกี่ยวอะไรกับมัน พังพอนตัวหนึ่งไม่ร
