ู้กระโดดมาจากไหนก็กล้ามาพูดจาโอหังรึ
ข้าเรียกตัวเองว่าหวงสือ เพราะข้าได้บรรลุวิถีจากการกราบไหว้ดวงจันทร์หน้าหินสีเหลืองก้อนหนึ่ง เพื่อไม่ให้ลืมปณิธานเดิม จึงได้ตั้งชื่อว่าหวงสือ
ข้ารู้ว่าบนภูเขานี้มีปีศาจภูตผีไม่น้อยที่ไม่พอใจข้า ครั้งหน้าถ้าไม่พอใจก็พูดออกมาตรงๆ ข้าเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบนินทาลับหลัง”
กู้เฉิงพยักหน้าซ้ำๆ “ใช่แล้ว ข้าน้อยก็เกลียดการกระทำเช่นนี้ที่สุด”
เฒ่าปีศาจหวงสือโบกมือเป็นเชิงให้กู้เฉิงลงไปได้
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ผ่านไปได้หนึ่งด่าน
แต่ทันใดนั้น เขากลับรู้สึกร้อนที่หน้าอก
เมื่อลูบที่หน้าอก กลับลูบได้แต่เถ้าถ่าน ยันต์ที่ระงับไอหยาง กลับเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว
ลองมองดูสีหน้าของคนอื่นๆ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเช่นเดียวกัน แต่ตอนนี้ทางฝั่งของเซียวชั่นกลับยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ส่งมา
ปฏิกิริยาแรกของกู้เฉิงก็คือพวกตนถูกหลอกแล้ว
แม้ก่อนหน้านี้เซียวชั่นจะไม่ได้บอกว่ายันต์นี้จะใช้ได้นานแค่ไหน กู้เฉิงก็ตรวจสอบแล้ว ยันต์ไม่มีปัญหา
แต่เขาไม่มีทางคาดคะเนไม่ได้ว่า ตัวเองจะลงมือสำเร็จเมื่อไหร่
ตอนนี้เพิ่งจะผ่านไปนานเท่าไหร่ งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มได้ไม่นาน ยันต์ก็หมดฤทธิ์แล้ว ในนี้ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้กู้เฉิงคิดมากแล้ว
เมื่อยันต์เผาไหม้หมดสิ้น ไอหยางบนตัวของพวกเขาก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา ในสายตาของฝูงปีศาจภูตผีเหล่านี้กลับกลายเป็นโด
