บทที่ 87 – เก้าหงสาคืนรัง
ของในคฤหาสน์ของขบวนสินค้าทำให้กู้เฉิงผิดหวังเล็กน้อย เพราะเขาไม่พบของที่มีประโยชน์มากนัก
ส่วนใหญ่เป็นพวกสมุนไพรวิญญาณ วัสดุสร้างค่ายกล และวัตถุดิบพื้นฐานอื่นๆ สำหรับการฝึกตน แม้มูลค่าจะไม่น้อยเลยก็ตาม
แต่ของพวกนั้นกองอยู่เต็มห้องหลายห้อง คงต้องใช้รถม้าหลายคันถึงจะขนออกไปได้หมด เขาจะเอาของแบบนี้ไปทำอะไรได้
แต่คิดดูอีกทีก็ปกติ นี่คือขบวนสินค้าที่เตรียมไว้สำหรับสำนัก วัตถุดิบฝึกตนพื้นฐานเหล่านี้เป็นของหลักจึงเป็นเรื่องธรรมดา
กู้เฉิงค้นเจอกล่องผ้าไหมเพียงไม่กี่ใบในห้องของต้วนหยวนกง นั่นเป็นของดีบางอย่างที่ต้วนหยวนกงเก็บไว้ส่วนตัว มียาเม็ดและของอื่นๆ เมื่อหยิบของพวกนี้แล้ว กู้เฉิงก็เตรียมจะจากไป
แต่ทันทีที่เขาเดินมาถึงประตู ด้านนอกก็มีเสียงดังขึ้น ทหารเกราะนิลสิบกว่านายพุ่งเข้ามาล้อมรอบลานบ้านไว้
“ใครกล้ามาฆ่าคนในเมืองอี้หยางของข้า”
ชายวัยกลางคนในชุดเกราะนิลที่เป็นหัวหน้าเห็นว่ากู้เฉิงก็สวมเกราะนิลเช่นกัน เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เจ้าเป็นทหารเกราะนิลหน่วยไหน ลงมือในเมืองอี้หยางของข้าทำไมไม่แจ้งล่วงหน้า ข้าคือรองผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองอี้หยาง”
กู้เฉิงขี้เกียจจะพูดจาไร้สาระกับอีกฝ่าย เขาโยนป้ายทหารเกราะนิลเมืองหลวงออกไปโดยตรง
ทหารเกราะนิลเมืองหลวงที่รับผิดชอบส่งสาส์นไปไม่ได้แล้ว ป้ายนี้จึงต้องมอบให้กู้เฉิงตามธรรมชาติ ไม่อย่างนั้นเมื่อถึงแคว้นหนานอี๋ ใครจะรู
