ี่เรียกว่ามีต้นมีปลาย
ครึ่งเค่อต่อมา นักสู้ยุทธภพนอกรีตคนสุดท้ายถูกกู้เฉิงลากกลับมาจากถนนหลวง เขาทั้งคนพังทลายลงแล้ว
“ท่านผู้ใหญ่โปรดไว้ชีวิต ท่านผู้ใหญ่โปรดไว้ชีวิต ท่านผู้ใหญ่โปรดไว้ชีวิต”
เขาดูเหมือนจะตกใจจนพูดได้แค่ประโยคนี้เท่านั้น
“ใจเย็นๆ ใครให้พวกเจ้ามาฆ่าข้า”
นักสู้ยุทธภพนอกรีตคนนั้นตัวสั่นเทา “พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน กฎของตลาดมืด ผู้ว่าจ้างสามารถไม่เปิดเผยตัวตนได้ พวกเราก็จะไม่ไปถาม แต่ขอเพียงพวกเราส่งสัญญาณออกไป พิสูจน์ว่าภารกิจสำเร็จแล้ว เขาก็จะมาเอาหัว จ่ายเงินส่วนที่เหลือ”
“ดีมาก ส่งสัญญาณสิ”
นักสู้ยุทธภพนอกรีตคนนั้นตัวสั่นเทาหยิบของที่ดูเหมือนม้วนไม้ไผ่ออกมา ดึงออกกลับมีเสียงแหลมดังสนั่นออกมา
กู้เฉิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นก็แสดงว่า เจ้าไม่มีประโยชน์แล้วสินะ”
อีกฝ่ายกรีดร้อง “เจ้าไม่รักษาสัญญา ข้าพูดหมดแล้ว ทำไมเจ้ายังจะฆ่าข้าอีก”
กู้เฉิงกล่าวเรียบๆ “ใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ ข้าเคยพูดตอนไหนว่า ขอเพียงเจ้าพูดแล้วจะไม่ฆ่าเจ้า สมองไม่ดีก็แล้วไป หูยังไม่ดีอีก”
ฟันกระบี่เดียวทะลวงอีกฝ่าย กู้เฉิงก็พบว่า เถ้าแก่ของร้านเหล้าแห่งนี้กลับยังหดตัวอยู่มุมห้องไม่ได้วิ่งหนีไป แต่กลับมีท่าทีที่เห็นจนชินตา
ร้านเหล้าที่เขาเปิดนี้เดิมทีก็เตรียมไว้สำหรับนักสู้ยุทธภพนอกรีตเหล่านี้ การตายของคนก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา
“เถ้าแก่ขออภัยด้วย ทำร้านเหล้าของท่านพังแล้ว”
เถ้าแก่ที่มีหน้าตาซื่อสัตย์คนนั้นย
