กฝ่ายลุกชัน
“จะพูดหรือไม่พูด”
ชายคนนั้นยอมแพ้อย่างเด็ดขาด “เป็น ‘ดาบโลหิตภูต’ หวังจวิ้น ‘คุณชายบุปผาโปรย’ มู่หรงชี่ และคนอื่นๆจ้างสมาคมโหยวหม่าของข้าให้มาจับตาดูท่านขุนนาง ข้าน้อยเป็นเพียงสมาชิกชั้นต่ำสุด ไม่รู้อะไรเลย”
สมาชิกชั้นต่ำสุดเหล่านี้อยู่ก้ำกึ่งระหว่างคนธรรมดากับคนในยุทธภพ ไม่มีศักดิ์ศรีอะไรเลย ระหว่างชีวิตกับศักดิ์ศรี แน่นอนว่าต้องเลือกอย่างแรกอย่างเด็ดขาด
“คนเหล่านี้เป็นใคร”
“ล้วนเป็นผู้ฝึกตนอิสระนอกรีตในแคว้นกว่างหนิง ปกติทำทุกอย่าง เป็นนักฆ่า เป็นผู้คุ้มกัน เป็นต้น”
“พวกเขาอยู่ที่ไหน”
“ถนนหลินฟาง หออู่เหอ”
กู้เฉิงเก็บกระบี่ห้วงโลหิตในมือกลับคืน กล่าวเรียบๆ “พาข้าไป”
คนในยุทธภพนอกรีตกลุ่มนี้ทำไมถึงจับตาดูเขา กู้เฉิงพอจะคาดเดาได้บ้าง
เจอปัญหาก็จงแก้ไขปัญหา ที่นี่ไม่ใช่แคว้นตงหลิน ไม่อนุญาตให้บางคนผูกขาดอำนาจ
ส่วนเรื่องการขอความช่วยเหลือจากหน่วยพิทักษ์ราตรีในพื้นที่ เรื่องนี้กู้เฉิงไม่เคยคิด
หนึ่งคือเพราะก่อนหน้านี้ชุยจื่อเจี๋ยเคยบอกเขาว่า หลังจากออกจากแคว้นตงหลินแล้ว แม้แต่หน่วยพิทักษ์ราตรีก็ไม่สามารถเชื่อใจได้อย่างสมบูรณ์
ต่างคนต่างกวาดหิมะหน้าบ้านตนเอง หน่วยพิทักษ์ราตรีของแต่ละแคว้นมีสไตล์และทัศนคติอย่างไร นั่นก็ไม่เหมือนกัน
อีกอย่างกู้เฉิงต้องการจะหาหน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองลี่หยางก็ยากมาก เพราะเมืองลี่หยางแห่งนี้ ไม่มีสาขาของหน่วยพิทักษ์ราตรีอยู่
สถานการณ์ของเก้าแคว้
