สามสิบกว่าปีที่มองด้วยสายตายั่วยวน สวมชุดเปิดเผยหัวเราะคิกคักอย่างมีเสน่ห์ “พวกเจ้าอย่าหยาบคายอย่างนี้สิ ได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นนักรบระดับเจ็ดขั้นหลอมกระดูก แถมยังหนุ่มแน่นอีกด้วย ให้ข้าไปนอนกับเขาก่อนดีกว่า ตายใต้ดอกโบตั๋น ความแค้นจะได้น้อยลงหน่อย”
ชายฉกรรจ์ที่แบกดาบโลหิตอยู่ถ่มน้ำลายอย่างดูถูก “ของเน่าอย่างเจ้าก็กล้าเรียกตัวเองว่าโบตั๋นรึ กลิ่นแรงขนาดนี้ ดอกกุยช่ายยังจะดีกว่า”
หญิงสาวกำลังจะด่ากลับ ‘ปัง’ เสียงดังสนั่นดังขึ้น
ประตูใหญ่ถูกทุบจนแหลกละเอียด กู้เฉิงถือกระบี่ยาวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ยิ้มกว้างให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
“แค่ฆ่าคนเท่านั้น จะมีลูกเล่นอะไรมากมาย อยากตายมันไม่ง่ายอย่างนั้นรึ”
[จบแล้ว]
