ันจือ ไป๋จื่อเวยก็ค่อยๆได้สติกลับคืนมาบ้าง
ครู่ต่อมานางจึงกล่าว “เมื่อครู่อารมณ์ของข้าค่อนข้างจะรุนแรงไปหน่อย ท่านผู้บัญชาการปราบปรามโปรดอภัยด้วย จะสามารถเรียกกู้เฉิงคนนั้นกลับมาได้หรือไม่”
เซี่ยอันจือส่ายหน้า “สายไปแล้ว กู้เฉิงคนนั้นไปได้ห้าวันแล้ว ตอนนี้ก็ออกจากแคว้นตงหลินไปแล้ว เจ้าจะให้ข้าเรียกกลับมาได้อย่างไร อีกอย่างเจ้าคิดว่าตอนนี้เขาจะยังฟังคำสั่งของข้าอยู่อีกรึ”
ใบหน้าของไป๋จื่อเวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่เซี่ยอันจือก็พูดเช่นนี้แล้ว นางจะทำอะไรได้อีกรึ รื้อหน่วยพิทักษ์ราตรีทิ้งรึ
หลังจากที่ไป๋จื่อเวยจากไปพร้อมกับความไม่พอใจแล้ว เซี่ยอันจือก็เห็นชุยจื่อเจี๋ยที่หดตัวอยู่มุมห้องทำท่าทีไร้เดียงสา ก็พูดอย่างไม่พอใจ “ไสหัวออกไป ยังจะอยู่ที่นี่ดูเรื่องสนุกอีกรึไง”
ชุยจื่อเจี๋ยหันหลังเดินจากไปพลางเบ้ปาก
จะไสหัวก็ไสหัวไปสิ อย่างไรครั้งนี้ก็รอดพ้นไปได้อย่างราบรื่นแล้ว
