ตุผล เดินไปสู่หนทางที่ไม่มีวันหวนกลับ”
กู้เฉิงหัวเราะเบาๆ “ดูเหมือนว่าท่านนักพรตรู้เรื่องของข้าแล้วสินะท่านรู้หรือไม่ว่า ก็เพราะไอ้คนข้างหลังท่านนั่นแหละ ทำให้เพื่อนร่วมรบของหน่วยพิทักษ์ราตรีของข้าต้องเสียชีวิตอารามเมฆขาวตั้งอยู่ในเมืองหลวง ก็ต้องปราบปรามภูตผีปีศาจโดยรอบเช่นกัน หากมีคนตอนที่อารามเมฆขาวของท่านกำลังปราบปรามภูตผีปีศาจ แทงท่านข้างหลัง ท่านนักพรตจะทำอย่างไร”นักพรตชราโส่วเจินถอนหายใจ เขาก็แน่นอนว่ารังเกียจพฤติกรรมของผู้ตรวจการทหารหงคนนั้น แต่เขามาถึงแล้ว หากไม่สามารถปกป้องอีกฝ่ายได้ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้บุญคุณจากแม่ทัพใหญ่คนหนึ่ง อาจจะยังถูกอีกฝ่ายโกรธเคืองอีกด้วย นั่นยิ่งไม่คุ้มค่าดังนั้นโส่วเจินจึงได้แต่กล่าวว่า “ผู้ตรวจการทหารหงทำไม่ถูกจริงๆ แต่ท่านกู้สามารถรายงานหน่วยพิทักษ์ราตรี รายงานกองทัพได้เชื่อว่าเบื้องบนจะต้องให้ความยุติธรรมแก่ท่านแน่นอนตอนนี้ท่านลงมือเองตามอำเภอใจ ตอบโต้อย่างไม่เลือกหน้านับว่าเป็นการไม่เคารพกฎหมายท่านกู้มาจากหน่วยพิทักษ์ราตรี กฎหมายของราชวงศ์ต้าเฉียนและกฎระเบียบของหน่วยพิทักษ์ราตรี ท่านน่าจะรู้ดีกว่าข้า”“ความยุติธรรมรึ ความยุติธรรมของข้าไม่ต้องให้ใครมาให้ ข้าจะทวงคืนเอง”
นักพรตโส่วเจินกล่าวเสียงเข้ม “แต่มีนักพรตอยู่ ท่านกู้ทวงคืนไม่ได้หรอก ถอยไปเถอะ อย่าได้ดื้อรั้นอีกเลย”ใบหน้าของกู้เฉิงปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาด “อย่างนั้นรึ แต่ถ้าข้ายืนกรานที
