ภายในค่ายทหารประจำการนอกเมืองเหอหยางซ่งปิ่งจงเดินไปเดินมาในค่ายอย่างไม่หยุดหย่อน ส่วนผู้ตรวจการทหารหงที่กำลังนั่งดื่มสุราเพื่อระงับความตกใจอยู่อีกด้านหนึ่งก็พูดอย่างไม่พอใจ “เฒ่าซ่ง เจ้าเดินไปเดินมาทำไม เจ้าทำข้าปวดหัวไปหมดแล้ว”ซ่งปิ่งจงถอนหายใจซ ้าแล้วซ ้าเล่า “ท่านผู้ตรวจการทหาร ท่านสั่งถอยทัพทำไมกัน ขอเพียงท่านทนอีกไม่ถึงครึ่งเค่อ ปีศาจซากศพตนนั้นก็จะถูกท่านผู้บัญชาการใหญ่ชุยจื่อเจี๋ยจัดการแล้ว”ผู้ตรวจการทหารหงเหลือบตามอง “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะจัดการปีศาจซากศพตนนั้นได้เมื่อไหร่ พวกปีศาจนั่นจะเข้ามาถึงตัวข้าแล้ว ข้าไม่หนีจะให้ยืนรอความตายรึไง”ซ่งปิ่งจงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจลึกๆนายกองคนนั้นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นให้เขาฟังหมดแล้ว หากไม่ใช่เพราะผู้ตรวจการทหารหงตื่นตระหนกในสนามรบ บัญชาการมั่วซั่ว พวกเขาสามารถต้านทานได้อีกครึ่งเค่ออย่างแน่นอน
“แต่ท่านถอยทัพเช่นนี้ กลับเป็นการทิ้งคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีไว้ทั้งหมด ไม่เพียงแต่แต่ละคนจะบาดเจ็บสาหัส แม้กระทั่งยังมีคนตายอีกหนึ่งคน ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่ตายคือคนของกู้เฉิงผู้ตรวจการณ์ราตรีแห่งอำเภอหลัว”ผู้ตรวจการทหารหงขมวดคิ้ว “ก็คือไอ้คนเมื่อคราวที่แล้วที่กล้าด่าข้ารึ”ซ่งปิ่งจงถอนหายใจ “คนผู้นั้นไม่ใช่คนที่หาเรื่องได้ง่ายๆ เขามาถึงเมืองเหอหยางยังไม่ถึงครึ่งปี แต่กลับได้นั่งในตำแหน่งผู้ตรวจการณ์รา
