“ท่านผู้ใหญ่ไม่ต้องกังวลก็แค่ทหารเกราะนิลธรรมดาคนหนึ่งตายไปเท่านั้น กู้เฉิงคนนั้นอาจจะยังไม่รู้เบื้องหลังของท่านผู้ใหญ่ หากเขารู้แล้ว ต่อให้มีความแค้นเขาก็ได้แต่ต้องทน ต้องกลั้นไว้แต่ว่าศัตรูควรจะคลี่คลายไม่ควรจะผูกมิตรกัน กู้เฉิงคนนั้นก็ยังเป็นเจ้าถิ่นของเมืองเหอหยาง หน่วยพิทักษ์ราตรีพวกเราถ้าไม่สามารถล่วงเกินได้ก็พยายามอย่าล่วงเกินจะดีกว่า เอาอย่างนี้ ข้าจะ
ออกไปเกลี้ยกล่อมกู้เฉิงคนนั้น รับรองว่าจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ท่านผู้ใหญ่แน่นอน”ซ่งปิ่งจงขมวดคิ้ว ในดวงตาฉายแววรังเกียจอย่างเห็นได้ชัดคนผู้นี้เดิมทีเป็นเสมียนที่รับผิดชอบสถิติเสบียงอาหารในกองทัพของเขา ชื่อว่ากัวหวย เป็นคนเจ้าเล่ห์ชอบอวดฉลาด หลังจากที่ผู้ตรวจการทหารหงมาถึงก็ไปประจบสอพลออีกฝ่ายแต่ครั้งนี้เขากลับไม่ประมาณตนเองจริงๆ เรื่องอะไรก็กล้ารับปากไปหมดผู้ตรวจการทหารหงยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างแล้วถามว่า“แล้วถ้าอีกฝ่ายยังกล้ามาหาเรื่องอีกจะทำอย่างไร”เมื่อได้ยินซ่งปิ่งจงพูดถึงกู้เฉิงคนนั้นอย่างน่ากลัว เขาก็เริ่มจะกลัวขึ้นมาบ้างแล้วกัวหวยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ท่านผู้ใหญ่วางใจเถอะ ก็แค่ผู้ตรวจการณ์ราตรีคนหนึ่ง จะสร้างคลื่นลมอะไรได้มากนัก พอดีช่วงนี้ไม่ใช่ว่านักพรตของอารามเมฆขาวมาถึงแคว้นตงหลินแล้วหรือ ท่านในนามของบิดาของท่านเชิญพวกเขามา เชื่อว่าพวกเขาจะต้องให้เกียรติท่านแม่ทัพใหญ่แน่นอน”ผู้ตรวจการทหารหงพยักหน้าอย่างพอใจ “ไ
