งชุนจริงๆแล้วมีไม่มำกนัก มีเพียงสิบกว่ำคนเท่ำนั้นแต่ในบรรดำคนเหล่ำนี้กลับไม่มีคนอ่อนแออยู่ไม่กี่คน โดยพื้นฐำนแล้วล้วนบรรลุถึงระดับแปดหรือแม้กระทั่งระดับเจ็ดคนเหล่ำนี้เมื่อกลำยเป็นซำกศพมีชีวิตแล้วจะรับมือได้ยำกที่สุดเพียงแค่ผู้ตรวจกำรณ์รำตรีที่ชุยจื่อเจี๋ยน ำมำเหล่ำนี้ กลับไม่สำมำรถกดดันอีกฝ่ำยได้พร้อมกับที่ซำกศพเดินได้ผนึกอินเต๋ำ กิ่งไม้และเถำวัลย์จ ำนวนมำกก็พุ่งออกมำจำกใต้เท้ำของกู้เฉิงอย่ำงบ้ำคลั่ง พันธนำกำรเขำไว้กู้เฉิงต้องกำรจะใช้ปรำณแท้จริงระเบิดออกเพื่อท ำลำยมัน แต่กิ่งไม้และเถำวัลย์เหล่ำนั้นกลับเหนียวแน่นอย่ำงยิ่ง แม้แต่ปรำณแท้จริงของกู้เฉิงก็ไม่สำมำรถดิ้นหลุดได้
ส่วนซำกศพเดินได้ตนนั้นก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง ยันต์ไฟจ ำนวนมำกร่ำยร ำอยู่กลำงอำกำศ กลำยเป็นค่ำยกลไฟขนำดใหญ่ร่วงหล่นลงมำปกคลุมกู้เฉิงไว้กู้เฉิงถอนหำยใจยำว แล้วใช้วิชำโลหิตสังเวยทันที หมอกโลหิตสีแดงเข้มแผ่ซ่ำนอยู่รอบกำยเขำ ในชั่วพริบตำท ำให้กิ่งไม้และเถำวัลย์เหล่ำนั้นเหี่ยวเฉำและแหลกสลำยไปเพลิงยมโลกจู๋อินที่อำบโลหิตฟำดฟันลงมำ ทุกที่ที่ผ่ำนไป ยันต์ไฟเหล่ำนั้นก็ถูกท ำลำยจนหมดสิ้น ระเบิดออกกลำงอำกำศซำกศพเดินได้ตนนั้นไม่มีสติสัมปชัญญะ มีเพียงสัญชำตญำณกำรโจมตี ดังนั้นจึงลืมไปโดยสิ้นเชิงว่ำ ผู้บ ำเพ็ญปรำณต่อสู้ระยะประชิดกับนักรบนั้นแทบจะเรียกได้ว่ำต้องตำยอย่ำงแน่นอนเมื่อเผชิญหน้ำกับกระบี่ของกู้เฉิง มันกลับยังคงโยนยันต์ออกมำแต่ก
