เล็กน้อยครั้งที่แล้วตอนที่เฉินฉงซานจากไป เขายังยิ้มเยาะเย้ย เตรียมรอดูความโชคร้ายของกู้เฉิงผลคือใครจะไปรู้ว่ากู้เฉิงใช้วิธีอะไร ถึงสามารถหลอกลวงท่านผู้บัญชาการปราบปรามได้สำเร็จ นี่ทำให้เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ
แต่แพ้คนไม่แพ้ทาง เฉินฉงซานยิ้มเย็นชาอย่างเสแสร้ง “นี่ไม่ใช่ท่านกู้เฉิงหรือ ไปเมืองหลินอันมา โดนท่านผู้บัญชาการปราบปรามด่าไปหนึ่งชุด ตอนนี้กลับมาแล้วหรือ”“นี่ไม่ใช่ท่านเฉินฉงซานหรือ อย่างไรล่ะ นายทุนหมดแล้ว เลยเตรียมจะมาทำภารกิจที่เมืองเหอหยางหรือ ท่านยังจำตำแหน่งผู้ตรวจการณ์ราตรีของหน่วยพิทักษ์ราตรีของท่านได้อยู่หรือ”กู้เฉิงตอบโต้กลับ ทั้งสองคนเกือบจะเริ่มทะเลาะวิวาทกันในโถงใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองเหอหยางแล้วในขณะนั้น ชุยจื่อเจี๋ยกระแอมหนึ่งครั้ง เดินเข้ามาพูดเรียบๆ“พอแล้ว ทั้งสองคนเป็นผู้ตรวจการณ์ราตรีของอำเภอ มีลูกน้องอยู่ใต้บังคับบัญชาหลายสิบคน เรื่องนี้แพร่ออกไปจะดูเป็นอย่างไร”เขากวาดตามองทุกคนในที่นั้น แล้วพูดเสียงเข้ม “วันนี้ที่เรียกทุกคนมา ก็เพื่อสืบสวนคดีคนหายคดีหนึ่ง ถ้าในเมืองของแต่ละคนไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ก็ให้วางเรื่องในมือลงก่อน มาที่เมืองหลวงเพื่อสืบสวนเรื่องนี้ด้วยกัน”ผู้ตรวจการณ์ราตรีคนหนึ่งขมวดคิ้ว “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ แค่คดีคนหายเท่านั้น ต้องให้พวกเราผู้ตรวจการณ์ราตรีหลายคนมาสืบสวนด้วยหรือ”ชุยจื่อเจี๋ยพูดเรียบๆ “ลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าเมืองหายตัวไป
อ้อ ท่า
