ังก็ยังคงเป็นเช่นนี้อย่างไรก็ตามก็คือชีวิตเหมือนกัน ฟันด้วยดาบหนึ่งครั้งเกิดแผลเป็นขนาดเท่าชาม แทงด้วยกระบี่หนึ่งครั้งเกิดรู ใครจะสูงส่งกว่าใครอวี๋ไป่เชียน จนถึงตอนนี้ท่านยังมองไม่ออกอีกรึว่า คนที่ฆ่าสำนักเต๋าเสวียนทั้งสำนักก็คือท่านเองไม่ใช่ข้าที่เพื่อชีวิตคนสามสิบกว่าคนไปลากชีวิตคนของสำนักเต๋าเสวียนของท่านร้อยกว่าคนมาตายเป็นเพื่อน แต่เป็นท่านที่เพื่อชีวิตของตู้จื่อหยางคนเดียว ลากทั้งสำนักเต๋าเสวียนมาตายเป็นเพื่อน”อวี๋ไป่เชียนถอนหายใจยาว ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ตะโกนเสียงดัง “กู้เฉิง ตายซะ”
พร้อมกับเสียงตะโกนสี่คำนั้น แขนเสื้อที่กว้างใหญ่ของอวี๋ไป่เชียนก็สะบัดอย่างแรง ยันต์สี่แผ่นก็พุ่งเข้าหากู้เฉิงหนึ่งในนั้นระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นลูกไฟขนาดใหญ่แผ่นที่สองกลายเป็นคมมีดที่หนาวเหน็บ ฟันเข้ามาพร้อมกับความคมกริบแผ่นที่สามกลายเป็นกิ่งไม้เถาวัลย์ หนามแหลมมีพิษแผ่นที่สี่เป็นแท่งน ้าแข็งคมกริบ พร้อมกับไอเย็นที่ลึกล ้าบนกระบี่เลือดเหวของกู้เฉิงปรากฏชั้นของเพลิงยมโลกมืดมิดขึ้นมาทันทีกระบี่จู๋อินออก ภูตผีปีศาจลืมตากระบี่ฟาดออกไปในแนวนอนทันที บดขยี้ยันต์ทั้งสี่แผ่นจนแหลกละเอียด แต่ร่างของเขาก็ถูกพลังในนั้นผลักถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพียงแค่ก้าวนี้ พื้นดินใต้เท้าของเขากลับกลายเป็นโคลนที่เหนียวหนืด และยังมีแรงดูดมหาศาล ราวกับบึงโคลน ดึงรั้งขาทั้งสองข้างของเขาวิชาห้าธาตุคิ้วของกู้เฉิงขมวดเล็กน้อย
แม้วิช
