ภายในหุบเขา เต็มไปด้วยเลือดกู้เฉิงยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองร่างของอวี๋ไป่เชียนนานถึงครึ่งเค่อโดยไม่ขยับเขยื้อน เงียบงันเขาไม่ได้กำลังดื่มด ่ากับความสุขแห่งชัยชนะ แต่เป็นเพราะตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัสเกินไป แม้แต่จะสาหัสถึงขั้นขยับตัวไม่ได้หลังจากใช้ธนูอสูรเย่หลัวส่งอวี๋ไป่เชียนไปสู่ปรโลกแล้ว กู้เฉิงก็เท่ากับสูญเสียพลังเลือดไปสองส่วนส่วนหนึ่งคือการโต้กลับของสัตย์เลือด อีกส่วนหนึ่งคือพลังเลือดที่ถูกธนูอสูรเย่หลัวกลืนกินไป นี่ถึงกับทำร้ายแก่นแท้ของร่างกายของกู้เฉิงไปบ้างแล้วแน่นอนว่ากู้เฉิงก็ระมัดระวังอยู่บ้าง เพื่อป้องกันไม่ให้อวี๋ไป่เชียนฟื้นคืนชีพอย่างไรก็ตาม นอกจากอีกฝ่ายจะเป็นผู้บำเพ็ญปราณสายตรงแล้ว ยังฝึกวิชาสายมารของสายวิชาคนคุมศพอีกด้วย ใครจะไปรู้ว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นซากศพหรือไม่ครึ่งเค่อต่อมา กู้เฉิงฟื้นฟูพลังได้บ้าง และก็แน่ใจแล้วว่าอวี๋ไป่เชียนจะไม่ฟื้นคืนชีพ เขาถึงได้เดินเข้าไปดูสถานการณ์
หลังจากที่ธนูอสูรเย่หลัวถูกหลอมรวมเข้ากับเลือดเนื้อของกู้เฉิงแล้ว ก็ราวกับมีความเชื่อมโยงกับเขาในระดับหนึ่งเมื่อกู้เฉิงโบกมือเบาๆ ธนูอสูรเย่หลัวก็กลับเข้าไปในแขนขวาของเขาอีกครั้ง ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแขนขวาของเขาแต่กลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ น่าอัศจรรย์อย่างยิ่งและกู้เฉิงก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า หลังจากที่ธนูอสูรเย่หลัวกลืนกินเลือดเนื้อของอวี๋ไป่เชียนแล้ว ก็ดูเหมือนจะพอใจอ
