เมืองหลินอันเป็นเมืองศูนย์กลางของแคว้นตงหลินทั้งหมด ความยิ่งใหญ่ของมันเป็นรองเพียงแค่เมืองหลวงของต้าเฉียน อย่างน้อยนี่ก็เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองที่กู้เฉิงเคยเห็นมาผู้คนที่เดินไปมาและทิวทัศน์บนถนนกู้เฉิงยังไม่ทันจะได้ดูอย่างละเอียด ก็ถูกชุยจื่อเจี๋ยพาเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแคว้นตงหลินแล้วเมื่อเทียบกับสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองเหอหยางแล้ว สำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแคว้นตงหลินนั้นยิ่งใหญ่และโอ่อ่ากว่าอย่างไม่ต้องสงสัยอยู่ใจกลางเมืองหลินอัน หอคอยและลานบ้านสีดำสนิทตั้งเรียงรายอยู่ท่ามกลางนั้น ที่หน้าประตูมีรูปปั้นตี้ทิงสองตัวตั้งอยู่ ดวงตาของมันกลับเป็นสีฟ้าครามสดใส นั่นกลับเป็นอัญมณีสองเม็ดที่แกะสลักขึ้นมาและแม้ว่าอาคารของหน่วยพิทักษ์ราตรีจะเป็นสีดำสนิททั้งหมด นี่คือสัญลักษณ์ของหน่วยพิทักษ์ราตรี และก็เป็นกฎของหน่วยพิทักษ์ราตรีแต่สำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแคว้นตงหลินกลับมีสีทองปะปนอยู่ในสีดำ
เช่นขอบและมุมของชายคา และตะปูประตู มุมที่ดูไม่เด่นสะดุดตาล้วนประดับด้วยทองคำบริสุทธิ์ ในขณะที่ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมและสง่างาม ก็ยังเพิ่มความรู้สึกหรูหราเข้าไปด้วยนี่ก็ตรงกับความประทับใจที่กู้เฉิงมีต่อผู้บัญชาการปราบปรามคนนี้ก่อนหน้านี้ โลภโลภในความร ่ารวย โลภในผลงาน แม้แต่เขายังโลภในความสบายและความว่าง ดังนั้นสิ่งที่เกลียดที่สุด ก็คือคนข้างล่างสร้างปัญหา
