ให้เขาชุยจื่อเจี๋ยพากู้เฉิงเพิ่งจะเดินเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแคว้นตงหลิน ก็ได้ยินเสียงหนึ่งหัวเราะเยาะ “ชุยอ้วน ได้ยินว่าลูกน้องของเจ้าครั้งนี้ได้หน้าได้ตาแล้วรึท่านผู้บัญชาการปราบปรามมีคำสั่งเด็ดขาดสามครั้งห้าคราตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวาย ให้ทุกคนสงบเสงี่ยมหน่อย ผลคือเมืองเหอหยางของเจ้ากลับสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ใช่แค่ตัวอ้วน แต่ความกล้าก็อ้วนมากเหมือนกัน”ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของชุยจื่อเจี๋ยก็ดำคล ้าลงทันที หันกลับไปด่า“ข้าอ้วนแล้วจะทำไม กินข้าวบ้านเจ้ารึ ไอ้หน้าปรุเฉิน จัดการเรื่องของตัวเองให้ดีก่อนเถอะ เมืองซางหนานของเจ้ายังมีเรื่องวุ่นวายกองเป็นภูเขาเลากาที่ยังไม่แก้ไข ยังมีเวลาว่างมาหัวเราะเยาะข้ารึ”
คนที่พูดนั้นตรงกันข้ามกับชุยจื่อเจี๋ยอย่างสิ้นเชิง สูงผอม บนใบหน้ายังมีรอยแผลเป็นจากฝีดาษกองหนึ่ง ดูน่าขนลุกอยู่บ้างเฉินหน้าปรุเยาะเย้ย “เรื่องของข้าก็ไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาไปถึงท่านผู้ใหญ่ชุยอ้วน เข้าไปเถอะ อีกเดี๋ยวท่านผู้ใหญ่ก็จะมาถึงแล้ว หวังว่าถึงตอนนั้นเจ้าจะยังคงปากเก่งต่อไปได้”ชุยจื่อเจี๋ยฮึ่มเสียงเย็น ไม่ได้เถียงกับเฉินหน้าปรุต่อไป พาเฉินเฉิงเข้าไปในห้องประชุมใหญ่แห่งหนึ่งโดยตรงตอนนี้ในห้องประชุมใหญ่นั้นยังมีนักรบอยู่หลายคน น่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่สังกัดแคว้นตงหลินเท่านั้นกู้เฉิงยืนอยู่ข้างหลังชุยจื่อเจี๋ยรออยู่ ผ่านไปนานถึงหนึ
