ในชั่วพริบตาที่ภูตผีสลายไป เสี่ยวอี่ก็หยุดสวดมนต์ แต่กู้เฉิงกลับยืนนิ่งอยู่ที่นั่นไม่ใช่เพราะเขามีความรู้สึกอะไร แต่เป็นเพราะตอนที่ภูตผีสลายไป กลับมีพลังสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกายของกู้เฉิงโดยอัตโนมัตินั่นคือพลังที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง เป็นไอเย็นที่ได้มาจากการสังหารปีศาจและภูตผี หลังจากขยายพื้นที่หยกดำไปส่วนหนึ่งแล้ว ก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของกู้เฉิงโดยตรง แม้จะไม่ได้เพิ่มพลังกายของเขา แต่กลับทำให้ระดับการบำเพ็ญปราณของเขากระโดดจากช่วงปลายของขั้นบำเพ็ญปราณ ข้ามไปถึงขั้นบำรุงวิญญาณในชั่วพริบตานี้การรับรู้ของกู้เฉิงก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า นั่นคือความรู้สึกที่แปลกประหลาด ทุกสิ่งรอบตัวก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แม้แต่ไอเย็นบางส่วนที่ยังไม่ทันจะสลายไปในหมู่บ้านหลี่เจียก็ปรากฏขึ้นต่อหน้ากู้เฉิงกู้เฉิงถอนหายใจยาว เขาเข้าใจแล้วว่า นี่คือของขวัญจากภูตผีตนนั้นใช้ร่างกลายเป็นภูต แต่เธอก็ยังคงมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างดังนั้นถึงได้สามารถอดทนไม่ไปทำร้ายคนในศาลบรรพชน ที่ไม่ได้รังแกเธอ
กู้เฉิงช่วยเธอแก้แค้น เธอก็ในชั่วพริบตาสุดท้ายที่สลายไป ก็มอบพลังกลับคืนให้กู้เฉิงเสี่ยวอี่เดินขึ้นไป หยิบหุ่นฟางที่ดูน่าเกลียดขึ้นมา ทันใดนั้นก็ถอนหายใจยาว“คิดไม่ตกรึ”เสี่ยวอี่พยักหน้า ในดวงตาเผยแววงุนงง“ตอนที่ท่านผู้บัญชาการใหญ่ช่วยข้าไว้ เคยพูดกับข้าว่า เข้าหน่วยพิทักษ์ราตรี ปราบปรามปีศาจและภูตผีก็จะสามารถแลกมาซึ่งความสงบสุขได้แ
