จีย ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว แต่มีเพียงหมู่บ้านหลี่เจียที่ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำและไอมารที่ไม่มีที่สิ้นสุดถือตู้จื่อหยางมาถึงหน้าหมู่บ้านหลี่เจีย กู้เฉิงก็ตบหน้าอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นมาเมื่อตู้จื่อหยางค่อยๆ ตื่นขึ้นมา ให้อีกฝ่ายเห็นหมู่บ้านหลี่เจียที่คุ้นเคยนี้ และแดนอสูรที่ลมเย็นพัดกระหน ่า เขาก็ในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่างตู้จื่อหยางน ้ามูกน ้าตาไหล ร้องไห้ขอความเมตตา “ขอให้ท่านไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆข้าเพียงแค่ให้ผู้ใหญ่บ้านคนนั้นไปรังแกผู้หญิงคนนั้นหน่อย ใครจะไปรู้ว่าไอ้แก่คนนั้นจะทำได้โหดเหี้ยมขนาดนี้”กู้เฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าเชื่อเรื่องเวรกรรมไหม”ตู้จื่อหยางเผลอหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็กลับกลืนคำพูดลงไปเขาบอกว่าเชื่อ กู้เฉิงก็อาจจะฆ่าเขา ให้เขาชดใช้เวรกรรมเขาบอกว่าไม่เชื่อ กู้เฉิงก็จะฆ่าเขา บอกว่านี่คือเวรกรรม
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดได้ว่าจะพูดอย่างไร กระบี่ก็แทงทะลุอกของเขาไปแล้ว แทงทะลุเขาทั้งคนตู้จื่อหยางใช้แรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้าขึ้นมองกู้เฉิง แต่กลับถูกกู้เฉิงเหวี่ยงร่างทิ้งเข้าไปในแดนอสูรโดยตรงทันใดนั้นเสียงฉีกกระชากและเสียงเคี้ยวก็ดังขึ้นมาจากในนั้น“จริงๆ แล้วข้าไม่เชื่อเรื่องเวรกรรมฆ่าคนวางเพลิงได้เข็มขัดทอง ซ่อมสะพานสร้างถนนไร้ซากศพหากโลกนี้มีเวรกรรมจริงๆ ก็จะไม่มีคนชั่วช้าเลวทราม ภูตผีปีศาจอาละวาดมากมายขนาดนี้แต่คนเรา ก็ต้องช
