คิดว่าวันนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจะให้ข้าพูด พวกเขาก็สมควรถูกฆ่า ฆ่าได้ดี”พูดถึงตรงนี้ หลี่เหล่าฮั่นก็ร้องไห้เสียงดัง “น่าสงสารก็แต่ลูกสะใภ้กับหลานของข้าก็อยู่ในนั้นด้วยลูกชายข้าคนนั้นไปเป็นทหารที่ชายแดนตะวันตก ตายในสนามรบแต่เนิ่นๆ ทิ้งข้าผู้เฒ่าคนนี้กับแม่ม่ายลูกกำพร้าไว้ข้าผู้เฒ่าอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ทนมีชีวิตอยู่ไม่ไปพบยมบาล ก็เพราะกลัวว่าข้าตายแล้ว พวกแม่ม่ายลูกกำพร้าจะถูกไอ้พวกชาติหมานี่รังแก”ทันใดนั้นหลิ่วอิ๋งอิ๋งก็พูดว่า “ท่านอย่าเพิ่งร้องไห้ไปเลย ลูกสะใภ้ของท่านใช่หรือไม่ที่มีไฝที่แก้มซ้าย เด็กอายุประมาณสิบสองสิบสามขวบ”หลี่เหล่าฮั่นพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง “ใช่ๆๆ ก็คือพวกนาง พวกนางยังไม่ตายรึ”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งพยักหน้า “ทั้งหมู่บ้านหลี่เจียยังมีคนรอดชีวิตอยู่สามสิบกว่าคน รวมตัวกันอยู่ในศาลบรรพชนตามที่ท่านพูด ภูตผีตัวนั้นน่าจะเป็นภรรยาของหลี่จงฮั่นแปลงกายมา นางน่าจะยังคงรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้บางส่วนคนในศาลบรรพชนเหล่านั้นน่าจะไม่ได้รังแกนางมาก่อน เมื่อภูตผีเข้าใกล้ศาลบรรพชน ก็จะหันกลับทันที ความเป็นมนุษย์กดข่มความเป็นภูตผีไว้แต่นางจะทนได้นานแค่ไหนข้าก็ไม่รู้ ต่อให้นางจะทนต่อไปได้ตลอด ในศาลบรรพชนก็ไม่มีของกิน นานวันเข้า ก็อดตายกันหมด”หลิ่วอิ๋งอิ๋งหันไปมองกู้เฉิง “เรื่องนี้ท่านแก้ไขไม่ได้หรอก ไปหาเจ้านายของท่านเถอะ”กู้เฉิงถอนหายใจยาว “ไม่มีประโยชน์หรอก ท่านชุยจื่อเจี๋ยไปที่เมืองหลิน
