หญิงสาวในชุดไว้ทุกข์คุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาแดงก ่า มองดู‘ญาติพี่น้องและเพื่อนบ้าน’ ที่กำลังวุ่นวายอยู่ในบ้านของตนเอง“สะใภ้จงฮั่น วัวบ้านข้าป่วย วัวตัวนั้นของบ้านเจ้าข้าจูงไปแล้วนะ”ชายรูปร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายจากนอกประตูหญิงสาวจำเขาได้ นั่นคืออาสี่ของสามีเธอ วัวที่ ‘ป่วย’ ในบ้านของเขาก็ยืมเงินจากสามีเธอไปซื้อหญิงชาวนาวัยกลางคนร่างท้วมแบกกระสอบแป้งเดินออกมาจากบ้านของเธอ ถ่มน ้าลายลงพื้น เผยให้เห็นฟันเหลืองซี่ใหญ่พึมพำ“สมัยนี้สะใภ้สาวๆ นะ ไม่ได้เป็นแม่บ้านไม่รู้หรอกว่าของแพง ยังจะกินแต่แป้งขาวข้าวสวยอีก ฟุ่มเฟือยขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ทำให้สามีตาย”หญิงชาวนาคนนี้เธอก็จำได้ เป็นป้าสะใภ้ห่างๆ ของสามีเธอ หนีภัยมาที่หมู่บ้านหลี่เจียแม้จะเป็นญาติที่ห่างไกลกันแปดชั่วโคตร แต่สามีเธอก็ยังให้ข้าวสารหยาบเธอหนึ่งหาบ ให้เธอผ่านพ้นฤดูหนาวไปได้ ตั้งรกรากอยู่ที่หมู่บ้านหลี่เจีย
เพื่อนบ้านคนอื่นๆ ในบ้านเดินไปมา เห็นอะไรถูกใจก็แบกขึ้นมาแล้วเดินไป แย่งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย บางคนถึงกับทะเลาะกันเพราะแย่งของชายชราในชุดผ้าไหม สวมไม้เท้าเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ พูดช้าๆ“สะใภ้จงฮั่น ตอนนี้จงฮั่นตายแล้ว ที่ดินสิบกว่าหมู่ของบ้านเจ้าก็ไม่มีใครทำแล้วเจ้าเป็นผู้หญิงคนเดียวจะทำนาได้อย่างไรในหมู่บ้านปรึกษากันแล้ว ของดีไม่รั่วไหลไปถึงคนนอก ที่นี่คือที่ดินของหมู่บ้านหลี่เจียของเรา จะปล่อยให้รกร้างก็ไม่ได้ใช่ไหมเจ้
