ไม่ไปตายเสียหญิงสาวยืนขึ้น เดินไปที่มุมหนึ่งของลานบ้าน ขุดห่อผ้าเล็กๆขึ้นมานั่นคือของที่บรรพบุรุษของเธอทิ้งไว้ เธอเคยได้ยินแม่พูดว่าบรรพบุรุษของบ้านตัวเองมาจากเซียงซี เคยเป็นหมอผีแต่นั่นเป็นของที่เก่ามากแล้ว ที่บ้านก็เหลือเพียงแค่เศษเสี้ยวบางส่วน และยังบอกลูกหลานว่าอย่าไปดู ผู้ที่ดูจะไม่เป็นมงคลเปิดห่อผ้าเล็กๆ หยิบหนังสือที่ขาดรุ่งริ่งออกมาเล่มหนึ่ง หญิงสาวจดจำเนื้อหาในนั้นไว้ ใช้กรรไกรกรีดแขนตัวเอง เลือดไหลออกมาจุ่มเลือด หญิงสาววาดค่ายกลเลือดขนาดใหญ่บนพื้นตามที่บันทึกไว้ในหนังสือ บนนั้นเต็มไปด้วยลายยันต์ที่ซับซ้อนดึงฟางข้าวออกมา หญิงสาวถักหุ่นฟางที่น่าเกลียดออกมาตัวหนึ่ง วางไว้ตรงกลางค่ายกลเลือดกำกรรไกรแน่น หญิงสาวพึมพำเสียงเบา “ท่านพี่ ข้ามารอท่านแล้วนะ”น ้าตาไหลออกมา แต่กลับเป็นน ้าตาสีเลือดแดงฉาน
เมื่อกรรไกรแทงเข้าไปในอกของเธอ เลือดจำนวนมากก็ไหลออกมา แต่กลับไม่ได้กระจัดกระจายไปอย่างน่าประหลาด แต่กลับรวมตัวกันไปที่หุ่นฟางตรงกลางทันใดนั้นลมเย็นก็พัดแรง พัดหนังสือเล่มนั้นพลิกไปพอเหมาะพอเจาะที่หน้าที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะดูเมื่อครู่ปักหุ่นฟาง เรียกภูเขาผีเลือดที่ไหลออกมาไม่สิ้นสุด นั่นไม่ใช่เลือดที่ร่างกายคนคนหนึ่งสามารถรองรับได้เลยเลือดที่เดือดพล่านมีอยู่เพียงในค่ายกลเลือด กลืนกินร่างของหญิงสาวไป กลืนกินหุ่นฟางนั้นไปด้วยชั่วพริบตาต่อมา ภูตผีขนาดใหญ่ที่มีเขาสองข้าง หน้าดำเขี้ยวแหลม
