คุกเข่าอยู่บนพื้น ยิ้มอย่างลามกสองที ในดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบหญิงสาวคนนี้ต่อให้สวมชุดไว้ทุกข์ที่หลวมโคร่งก็ยังซ่อนรูปร่างที่อรชรไว้ไม่ได้ และแตกต่างจากหญิงชาวบ้านที่ดำคล ้าหยาบ
กระด้างในหมู่บ้าน หญิงสาวคนนี้ดูแลตัวเองอย่างดี ผิวขาวละเอียดอ่อน เหมือนกับคนในเมืองพลางเดินเข้ามาหาหญิงสาว ไล่ซานก็พลางหัวเราะอย่างประหลาด “น้องสะใภ้ คนตายไปแล้วฟื้นไม่ได้ จงฮั่นตายแล้ว เจ้าเป็นแม่ม่ายคนเดียวจะอยู่ได้อย่างไรสมัยนี้ที่บ้านไม่มีผู้ชายอยู่ไม่ได้หรอก ไม่เช่นนั้นเจ้าก็มาอยู่กับข้าเถอะ วางใจเถอะ ข้าไม่รังเกียจหรอกว่าเจ้าเป็นแม่ม่าย”หญิงสาวที่เงียบมาโดยตลอดกลับไม่รู้ว่าไปหยิบกรรไกรมาจากไหนแกว่งไปมา กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “ไปให้พ้น ไปให้พ้นให้หมด”ไล่ซานถูกท่าทีบ้าคลั่งของอีกฝ่ายทำให้ตกใจ ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก แต่ตอนที่เขาจากไปก็ยังฮึ่มเสียงเย็น “แม่ม่ายคนหนึ่งจะเล่นตัวอะไรปู่ยอมรับเจ้าก็ดีแล้ว ที่บ้านไม่มีผู้ชาย ในหมู่บ้านนี้เจ้าจะอยู่ได้อย่างไรถูกบีบจนอยู่ไม่ได้ ก็มีวันที่เจ้าต้องมาขอร้องปู่ข้า”เมื่อไล่ซานจากไป หญิงสาวก็นั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง ร้องไห้เงียบๆเธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ตนเองไม่ได้ทำร้ายใครเลย
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความตายด้านสามีเธอตายแล้ว ไม่มีใครปกป้องเธอแล้วไล่ซานพูดถูก ในหมู่บ้านนี้เธอจะต้องถูกบีบให้ตายในไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะบีบให้ตนเองตาย แล้วทำไมพวกเขาถึง
