หน้าศาลบรรพชน สายตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองพวกเขา ราวกับฝันร้ายที่กู้เฉิงเคยฝันถึงเมื่อก่อนหน้านี้ในตอนนี้ปฏิกิริยาของกู้เฉิงก็เหมือนกับในฝันร้าย กุมกระบี่ห้วงโลหิตในมือไว้แน่น“พี่กู้ ทำอย่างไรดี”โจวเจี้ยนซิงในฐานะลูกหลานตระกูลใหญ่ คุณสมบัติของเขาก็ไม่เลวเลยทีเดียวเมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ แม้เขาจะไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินไปแต่ไม่ตื่นตระหนกก็คือไม่ตื่นตระหนก เขากลับไม่มีวิธีที่ดีอะไรนักถ้ารู้ว่าเป็นเช่นนี้ เขาควรจะพาศิษย์สายรองของตระกูลโจวในเมืองเหอหยางมาด้วยแม้ศิษย์สายรองเหล่านั้นฝีมือจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่อย่างน้อยก็มีคนเยอะกู้เฉิงยกกระบี่ห้วงโลหิตในมือขึ้นมา พูดเสียงหนัก “ไม่มีทาง ทำอะไรไม่ได้
ไม่ก็บุกออกไป ไม่ก็บุกเข้าไปทำลายแผ่นศิลาจารึกนั่น ของสิ่งนั้นน่าจะสำคัญกับสัตว์ประหลาดตัวนี้มาก แต่จะเกิดผลอะไรขึ้นมาใครก็ไม่รู้เสี่ยวอี่ ส่งสัญญาณเถอะ โยนไปหลายๆ อันหน่อย หวังว่าทางเมืองเหอหยางจะสังเกตเห็นได้ทันเวลา หวังฉี เจ้าตามติดเสี่ยวอี่อย่าได้ห่างไกลเกินไป”เสี่ยวอี่พยักหน้า หยิบยันต์หลายแผ่นออกมาโยนขึ้นไปบนฟ้าทันที แสงสว่างที่แสบตาก็เบ่งบานออกมา และเริ่มเบ่งบานอย่างต่อเนื่อง ราวกับดอกไม้ไฟแต่กู้เฉิงก็ไม่กล้ารับประกันว่า ชุยจื่อเจี๋ยพวกเขาจะสามารถมาถึงได้เร็วขนาดนี้ เพราะสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้บุกเข้ามาแล้วสัตว์ประหลาดเหล่านี้ในแง่ของฝีมือจริงๆ แ
