รกันแน่ พวกมันกำลังทำอะไรอยู่”กู้เฉิงส่ายหน้า “ไม่รู้ ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่ผี แม้แต่ตอนนี้ที่พวกมันเผยร่างจริงออกมา ก็ยังไม่รู้สึกถึงไอมารเลยและดูจากท่าทางของพวกมันแล้ว น่าจะกำลังทำพิธีสังเวยเลือดให้แผ่นศิลาจารึกนั่น คนทั้งเมืองซูเจียแทบจะถูกพวกมันสังเวยเลือดไปหมดแล้วต่อให้มีคนรอดชีวิต ก็น่าจะถูกพวกมันซ่อนตัวไว้ เหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว”
ทันใดนั้น เด็กชายอายุประมาณห้าหกขวบคนหนึ่งก็ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ไม่ไกลจากทุกคนตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูดนิ้ว จ้องมองพวกเขากู้เฉิงหรี่ตา ไม่พูดพร ่าทำเพลง กระบี่ในมือฟันออกไปทันทีโจวเจี้ยนซิงตะโกนจากด้านหลังเขา “เฮ้ เฮ้ ท่านบ้าไปแล้วรึ เขายังเป็นเด็กนะ”แต่กระบี่ในมือของกู้เฉิงกลับไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย แฝงไปด้วยพลังปราณที่แหลมคม ฟันเด็กคนนั้นขาดเป็นสองท่อนโดยตรงหนองที่เหม็นคาวก็ไหลนองเต็มพื้นทันทีกู้เฉิงหันกลับมาพูดเรียบๆ “พี่โจว อย่าโง่ไปหน่อยเลย ที่นี่ยังจะมีเด็กที่ไหนอีก สัตว์ประหลาดน่าจะใช่มากกว่าและตอนนี้ ปัญหาของพวกเราดูเหมือนจะมาถึงแล้ว”พูดพลาง กู้เฉิงก็ชี้ไปที่หนึ่ง ประตูใหญ่ของศาลบรรพชนไม่รู้ว่าเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ คนตระกูลซูที่หน้าตาเฉยเมยนับไม่ถ้วนจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาที่เหมือนกันทุกประการ
