่ากู้เฉิงจะเคยเห็นภูตผีปีศาจมามากมายตั้งแต่เข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรี แต่ในตอนนี้เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวเยือกในใจแม้แต่จ้าวซิงหมิงและหวังฉีที่เป็นทหารเกราะนิลที่อาวุโสกว่ากู้เฉิงก็เช่นกันไม่ใช่เพราะหนังมนุษย์นั้นน่ากลัวเกินไป แต่เป็นเพราะหนังมนุษย์นั้นประณีตเกินไป ราวกับมีชีวิตจริงๆ เหมือนกับว่าหากเจ้าสวมหนังมนุษย์แผ่นนี้เข้าไป ก็จะกลายเป็นอีกคนหนึ่งได้
แม้แต่ทุกคนยังมีความรู้สึกแปลกๆ ว่า เมื่อเห็นหนังมนุษย์แผ่นนี้พวกเขาราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับคนเป็นๆ อยู่ ของสิ่งนี้ประณีตจนทำให้คนใจคอไม่ดีจ้าวซิงหมิงและคนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ว่านี่เป็นเพราะอะไร แต่กู้เฉิงกลับพอจะเดาออกได้ปรากฏการณ์หุบเขาไร้สรรพสิ่งภูตผีปีศาจที่ดูหน้าตาอัปลักษณ์น่าเกลียดจริงๆ แล้วไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ภูตผีปีศาจที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริง กลับเป็นพวกที่ค่อนข้างเหมือนมนุษย์หนังมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้านี้ไหนเลยจะเหมือนมนุษย์ แม้แต่จะประณีตกว่ามนุษย์เสียอีก ประณีตจนถึงระดับที่ไม่เป็นจริง สิ่งที่สะท้อนออกมาคือความรู้สึกอึดอัดและรังเกียจอย่างยิ่งโจวเจี้ยนซิงถอนหายใจ “พี่กู้ท่านเห็นแล้วใช่ไหม ข้าพยายามสืบสวนเรื่องนี้อย่างหนัก ก็เพราะมันค่อนข้างจะน่ากลัวเกินไปและตระกูลซูอย่างไรเสียก็เป็นข้ารับใช้ของตระกูลโจวของข้าตอนนี้พวกเขายังอยู่ในเขตปกครองของข้า หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ ผู้เฒ่าผู้แก่ที่หัวโบราณในตระกูลโจ
