งส่วนจี้หลินถังนั้นขาดความสุขุมไปบ้าง มีความหยิ่งผยองมากกว่ากู้เฉิงเดินเข้าไปในห้องโถงด้านหลัง ตอนนี้ในห้องโถงด้านหลังมีนักรบหลายคนนั่งอยู่แล้ว ผู้อาวุโสของสมาคมฉางเล่อแนะนำว่า“ท่านผู้นี้คือรักษาการผู้ตรวจการณ์ราตรีอำเภอหลัว ท่านกู้ เป็นตัวแทนของหน่วยพิทักษ์ราตรีมาเคารพศพท่านหัวหน้าเก่าทุกท่านโปรดรอสักครู่ รอให้แขกของวันนี้ต้อนรับเสร็จเรียบร้อยแล้ว นายน้อยใหญ่และนายน้อยรองจะมาปรึกษาหารือกับทุกท่านอีกครั้ง”ในบรรดาคนเหล่านั้น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแต่ตาหยีคนหนึ่งยิ้มกล่าว “ไม่เป็นไร พวกเรากับสมาคมฉางเล่อก็เป็นเพื่อนเก่ากันแล้ว พวกท่านไปทำงานก่อนเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเรา”ผู้อาวุโสของสมาคมฉางเล่อคนนั้นถอยออกไป คนที่อยู่ในที่นั้นต่างมองไปที่กู้เฉิง ในแววตามมีความสำรวจผู้ตรวจการณ์ราตรีของเมืองเหอหยางมีเพียงไม่กี่คน พวกเขารู้จักกันหมด เมื่อไหร่กันที่โผล่รักษาการผู้ตรวจการณ์ราตรีออกมาคนหนึ่งชายหนุ่มตาหยีคนนั้นยิ้มก่อน “พี่กู้ดูหน้าไม่คุ้นเลยนะ ข้าขอแนะนำตัวเองก่อน ตระกูลโจวแห่งตงหลิน โจวเจี้ยนซิง”
กู้เฉิงหรี่ตาโดยไม่รู้ตัว ประสานมือกล่าว “ที่แท้ก็คือพี่โจว ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”มุมปากของโจวเจี้ยนซิงกระตุก “ข้ารู้ว่าตาข้าไม่โต พี่กู้ไม่ต้องเลียนแบบข้าหรอก”“พี่โจวอย่าได้ถือสาเลย เป็นความเคยชินเท่านั้น”กู้เฉิงนี่คือความเคยชินจริงๆ ทุกครั้งที่เขาคิดเรื่องอะไรบางอย่างเขาก็จะหรี่ตาโดยไม่รู้ตัวใน
