บทที่ 169 ความลับแห่งรากวิญญาณ โอกาสฟ้าแห่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์
“เหลือเชื่อยิ่งนัก…”
ลวี่หยางเพ่งดูคัมภีร์ในมือ สีหน้าแปรเปลี่ยนยิ่งขึ้นทุกขณะ ฟังดูแล้ว โลกฝึกตนปี้หยางที่ว่ากลับเหมือนอ่อนปวกเปียกในสายตาของเจินเหรินวางรากฐาน
ทว่า นั่นก็เป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น
แค่คิดตามหลักธรรมดา ถ้าหากโลกที่ไม่อาจต่อต้านผู้วางรากฐานได้จริง จะสามารถยึดครองหมู่เกาะนับไม่ถ้วนในดินแดนไร้ระเบียบเช่นโพ้นทะเลได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้น มีอยู่สองทาง
หนึ่ง คือเบื้องหลังของโลกปี้หยางมีเจินเหรินวางรากฐานตัวจริงคอยหนุนหลัง
สอง คือ “ผู้ฝึกตนขั้นผสานวิถี” ผู้ทรงพลังสูงสุดตามทฤษฎีในโลกนี้ มีวิถีอันสามารถเทียบเคียงผู้วางรากฐานได้
ไม่เช่นนั้น “ขนมหวาน” ที่เปี่ยมด้วยผู้มีพรสวรรค์เยี่ยงนี้ คงถูกกลืนกินจนสิ้นซากไปนานแล้ว
หากแต่นี่ก็ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุด
เมื่อผ่านเหตุการณ์แห่งแดนลับกลั่นเวทมาแล้ว ลวี่หยางก็เฝ้าตักเตือนตนเองอยู่ตลอดว่า อย่าดูแคลนผู้ใด อย่าได้ประมาทต่อระบบฝึกตนที่สมบูรณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น
ดังนั้น เขาจึงสังเกตเห็นสิ่งสำคัญอีกข้อหนึ่งอย่างรวดเร็ว:
“บรรพชนชิงถิง…ผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิด หากพิจารณาให้ดีแล้ว ปราณแท้จริงที่เขากลั่นกรองออกมาก็นับว่าเป็นพลังชั้นเลิศทีเดียว”
ว่าตามตำราแล้ว อาจเข้าขั้นพลังระดับห้าได้
ขั้นก่อกำเนิดยังเลิศได้ถึงเพียงนี้
แล้วหากระดับพลังสูงขึ้นเล่า? เหนือก่อกำเนิด ยังมีอีกถึงสามระดับ!
“หากค
