บทที่ 168 ระบบของโลกบำเพ็ญเซียน
ณ ขณะนั้น เกาะทั้งเกาะจมสู่ความเงียบงัน
ลวี่หยางยืนลอยอยู่กลางอากาศ จมอยู่ในภวังค์โดยไม่กล่าวคำใด ผู้คนด้านล่างต่างพากันกลั้นลมหายใจ บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับไปด้วยความหวาดกลัว
ไม่น่าแปลกใจเลย เมื่อครู่นี้ “บรรพชนชิงถิง” ซึ่งมีชื่อเสียงลือเลื่องไปทั่วหมู่เกาะใกล้เคียง ยังถูกยอดมารผู้นี้ยกตัวเหมือนหิ้วหมาหงอย จะรู้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายนั้นคือผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดเชียวนะ แม้แต่ในพันธมิตรเซียนก็ยังจัดว่าอยู่ระดับกลาง ทว่าเมื่อเผชิญหน้าลวี่หยางกลับไม่อาจต่อต้านได้แม้แต่น้อย
เขาอยู่ระดับใดกันแน่?
รวมจิต? หลอมสูญ? ผสานวิถี? …ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ทว่าทุกคนล้วนตระหนักชัดว่า ขณะนี้ลวี่หยางเพียงคิด จะปลิดชีพพวกตนทั้งหมดก็เพียงชั่วลมหายใจ
“เฮ้อ”
ผ่านไปเนิ่นนาน ลวี่หยางจึงถอนหายใจยาว เขาเห็นความคิดของพวกคนเบื้องล่างถนัดชัดทุกกระแส หารอดพ้นสายตาเขาได้ไม่
“เป็นคนดีนี่ลำบากแท้”
“ข้าก็แค่อยากทำตัวเป็นคนดีสักครั้ง พอมีเรื่องผิดพลาดเล็กน้อย ข้ากลับกลายเป็นมารใหญ่ที่เข่นฆ่าล้างสำนักไปเสียแล้ว”
คิดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบตามองบรรพชนชิงถิงในมือ
“โทษก็อยู่ที่เจ้าทั้งนั้นแหละ!”
เดิมทีเขาวางแผนไว้อย่างสวยงาม ฆ่าพวกผู้ฝึกตนระดับรวมลมปราณไปสักสองสามคน แสดงฝีมือให้เห็น ต่อด้วยสนทนากับเจินเหรินวางรากฐานอย่างสันติ
ด้วยวิธีนี้ เขาย่อมสร้างชื่อเสียง “เทพใจดีแห่งฟากฟ้า ฝนหลั่งช่วยคนยาก” ได้แน่
