บอำเภอหลัว”…นอกเมืองหลวงยี่สิบลี้มีภูเขาสูงลูกหนึ่ง เดิมทีเป็นเพียงภูเขาร้างแต่เมื่อสามสิบกว่าปีก่อนกลับถูกพระราชทานให้แก่นักพรตอวี้จิง เฝิงไท่ซู่ หนึ่งในห้าราชครูแห่งต้าเฉียนในยุคปัจจุบัน จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นภูเขาอวี้จิง ตั้งแต่นั้นมาก็มีหมอกปกคลุมอยู่เสมอ มีแสงสิริมงคลส่อง
สว่างอยู่บ่อยครั้ง คนธรรมดาขึ้นเขาไปไม่ถึงครึ่งทาง ก็จะหลงทางอย่างแน่นอนต้าเฉียนตั้งแต่ราชครูรุ่นแรกปรมาจารย์หลัวฝู เย่ฝ่าซ่านเป็นต้นมา ราชครูทุกรุ่นจะมีจำนวนไม่เท่ากัน ส่วนใหญ่จะเป็นนักพรตจากสำนักเต๋าหรือพระเถระจากวัดพุทธที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชสำนัก จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นราชครูส่วนนักพรตอวี้จิง เฝิงไท่ซู่กลับเป็นผู้ที่มาจากผู้ฝึกตนอิสระที่หาได้ยาก สามารถได้รับการแต่งตั้งเป็นราชครูได้ว่ากันว่าคนผู้นี้เชี่ยวชาญคาถาอาคม มีอิทธิฤทธิ์เรียกฝนเรียกฝน โปรยถั่วเป็นทหารปีหนึ่งที่เจียงเป่ยเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ ก็เป็นนักพรตอวี้จิงผู้นี้ที่ลงมือ ตั้งแท่นบูชาขอฝน ภายในหนึ่งเค่อก็ทำให้ฝนตกหนักทั่วทั้งเจียงเป่ย และฝนที่ตกหนักนั้นก็หยุดตรงรอยต่อระหว่างเจียงหนานกับเจียงเป่ยอย่างแม่นยำ ไม่มีฝนหยดเดียวตกลงไปในเจียงหนานตอนนี้บนภูเขาอวี้จิง ชายอ้วนคนหนึ่งกำลังปีนเขาอย่างหอบเหนื่อยชายอ้วนคนนั้นสวมชุดนักพรตหยินหยางปักลายงดงาม อายุราวสี่สิบกว่าปี ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉลาดแกมโกง ตอนนี้เขาปีนเขาไปพลางบ่นไปพลาง “จะสร้างค่ายกลห้าม
