ระหว่างทางมาอำเภอตงหลิน กู้เฉิงได้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับอำเภอตงหลินจากฉีโจวฉีโจวมีประสบการณ์มากที่สุด อำเภอทั้งหมดในเมืองเหอหยางเขาเคยไปมาเกือบทั้งหมดแล้วอำเภอตงหลินล้อมรอบด้วยภูเขา เป็นเมืองเล็กๆ ที่เล็กจนไม่สามารถเล็กไปกว่านี้ได้อีกแล้ว พื้นที่มีขนาดเท่ากับหนึ่งตำบลของอำเภอหลัวเท่านั้น ประชากรก็มีเพียงสองสามหมื่นคน บอกว่าเป็นเมือง แต่ในความเป็นจริงแล้วก็เป็นเพียงเมืองใหญ่ๆ แห่งหนึ่งเท่านั้นสถานที่เล็กๆ เช่นนี้ย่อมไม่มีคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีประจำการอยู่ นั่นเป็นการสิ้นเปลืองกำลังโดยเปล่าประโยชน์หรือแม้กระทั่งทั้งอำเภอตงหลินก็ไม่มีถนนใหญ่ที่ใช้การได้เลยทุกคนต้องเดินทางผ่านทางเล็กๆ เข้าไปในภูเขา เดินทางไปถึงสามวันเต็ม จึงจะถึงเมืองของอำเภอตงหลินอีกทั้งสภาพของเมืองก็ทรุดโทรมอย่างยิ่ง กำแพงเมืองก็มีรอยร้าว แต่กลับไม่มีใครซ่อมแซมเมื่อก้าวเข้าสู่เมือง กู้เฉิงก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมืองนี้กลับไม่มีอะไรแปลกประหลาด เพียงแต่ว่ามีคนน้อยไปหน่อย อาจจะเป็น
เพราะไม่ได้เห็นคนนอกมานานแล้ว ดังนั้นชาวบ้านบางคนจึงมองดูกู้เฉิงและคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่อยากรู้อยากเห็นหลังจากมาถึงที่ว่าการอำเภอแล้ว นายอำเภอของอำเภอตงหลินจางหมิงหยุ่นก็ออกมาต้อนรับด้วยตนเองเขาเป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบปี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เมื่อเห็นกู้เฉิงและคนอื่นๆ มาถึง ความเศร้าหมองบนใบหน้าของเขาก็หายไปบ้าง สีหน้าดูตื่นเต้นเล็กน้
