ิเศษ ก็พอจะเข้าใจได้เก็บภูตหัวใจกลับเข้าไปในพื้นที่หยกดำ แม้จะอยู่ในพื้นที่หยกดำภูตหัวใจก็สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายภายนอกได้ ชี้แนะให้กู้เฉิงไล่ตามไปอย่างคดเคี้ยวแต่ทว่าเส้นทางนี้กลับไล่ตามไปถึงภูเขาที่รกร้างนอกเมือง นี่ทำให้กู้เฉิงรู้สึกว่าเมิ่งหานถังเจ้านายผู้นี้ อันที่จริงก็ไม่ค่อยจะน่าเชื่อถือเท่าไหร่เขาเพิ่งจะบอกว่าคนทรยศของลัทธิหลัวผู้นั้นเป็นเพียงลูกธนูที่หมดแรงแล้ว ผลปรากฏว่าตอนนี้คนอื่นยังสามารถวิ่งไปนอกเมืองได้เห็นได้ชัดว่าเขายังมีแรงอยู่บ้าง ในเวลานี้ไล่ตามไป ใครเจอก็ต้องตาย
ในป่าเขาทึบบนภูเขาที่รกร้าง กู้เฉิงก็หยุดฝีเท้าลงทันที เก็บกลิ่นอายของตนเองจนถึงขีดสุดข้างหน้าไม่เพียงแต่จะมีคนทรยศของลัทธิหลัวผู้นั้นอยู่ นักพรตที่เคยต่อสู้กับกู้เฉิง เขาก็ไล่ตามมาด้วยในตอนนี้ท่าทางของคนทรยศของลัทธิหลัวผู้นั้นน่าอนาถอย่างยิ่ง ครึ่งตัวอาบเลือด ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ลมหายใจอ่อนลงถึงขีดสุดยืนอยู่ตรงข้ามเขา นักพรตผู้นั้นยิ้มเยาะ “นายน้อย ท่านทำให้พวกเราตามหาลำบากจริงๆ แผนการมาถึงช่วงสำคัญท่านกลับหนีไปท่านจะตอบแทนการเลี้ยงดูของลัทธิหลัวมานานหลายปีได้อย่างไร”“หุบปาก อย่าเรียกข้านายน้อย”ศิษย์ลัทธิหลัวผู้นั้นตะโกนเสียงต ่า “นายน้อยอะไร ข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดที่พวกเจ้าเลี้ยงไว้เท่านั้น ประโยชน์เดียวก็คือใช้เป็นแพะรับบาป”นักพรตผู้นั้นกล่าวอย่างเรียบเฉย “นายน้อยท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกแล้ว อายุยี
