กพรตที่พุ่งเข้ามาครึ่งทางก็หยุดฝีเท้าลงทันที ราวกับเห็นของที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ตกใจอย่างยิ่ง “ธนูปีศาจเย่หลัว ท่านไปเอามันมาไว้ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ ข่าวของลัทธิไม่มีเรื่องนี้”คนทรยศของลัทธิหลัวผู้นั้นหัวเราะอย่างเย็นชา “แน่นอนว่าได้มานานแล้ว พวกเจ้าคิดว่าข้าหนีมาอย่างรีบร้อนรึเพียงแต่ว่าเดิมทีข้าเตรียมจะใช้มันจัดการกับผู้พิทักษ์กฎสองสามคนนั้น ผลปรากฏว่าตอนนี้กลับต้องมาใช้กับตัวเล็กๆ อย่างเจ้าเจ้าควรจะรู้สึกเป็นเกียรติ”นักพรตผู้นั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังกลับหนีทันทีของสิ่งนี้เขาเคยได้ยินมา ไม่ใช่สิ่งที่ระดับฝีมืออย่างเขาจะสามารถต่อกรได้รางวัลแม้จะน่าดึงดูดใจ แต่ก็ต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะได้รับผลปรากฏว่าเมื่อเขาเพิ่งจะหันหลังกลับ ก้อนหินแหลมคมก้อนหนึ่งบนพื้นกลับลอยขึ้นมาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ในทันทีก็แทงทะลุหน้าอกของเขา
“คนโง่ ตอนที่ควรจะหนีกลับไม่หนี ตอนที่ไม่ควรจะหนีกลับจะหนีไม่น่าแปลกใจที่อยู่ในลัทธิหลัวมานานยี่สิบกว่าปี ยังทำได้เพียงเป็นหัวหน้ากลุ่มที่หลอกลวงชาวบ้านอยากจะตายด้วยธนูปีศาจเย่หลัว เจ้ารึจะคู่ควร”คนทรยศของลัทธิหลัวผู้นั้นถอนหายใจยาว แต่ทั่วร่างกลับมีเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมาเมื่อครู่ใช้พลังเคลื่อนย้ายมหาศาลยกก้อนหินแทงอีกฝ่าย นี่ได้ใช้พลังสุดท้ายของเขาไปแล้วแต่ทว่าในตอนนี้ ข้างหลังเขากลับมีไอเย็นพุ่งเข้ามา ยังไม่ทันที่เขาจะหันกลับไป หน้าอกของเขาก็รู้สึกเจ็
