าไปในนั้น คืนนี้ลงมือ”“ขอรับ ท่านใต้เท้า”………………
ในหอชุนฮวาบนถนนคังผิง หญิงสาวอันดับหนึ่ง ชุนเซี่ยเท้าคางมองดูเงาในม่านโปร่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแม้ว่านางจะอายุไม่มาก แต่ก็เป็นคนเก่าแก่ในหอแล้ว รับแขกมานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นคนมาที่หอนางโลมเรียกหญิงสาวแล้วเอาแต่นอนไม่นอนกับหญิงสาว แต่นอนเองชุนเซี่ยอดไม่ได้ที่จะพูด “คุณชาย ท่านเหมาข้าสิบวันแล้ว ไม่แตะต้องข้าเลยสักนิด ท่าที่ข้าทำได้มีมากมาย รับรองว่าท่านจะพอใจหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ท่านทนไหว แต่ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ”“ไปให้พ้น”สีหน้าของชุนเซี่ยแข็งทื่อไป พลางเบ้ปาก แค่นเสียงเย็นชา “ไปก็ไป มีปัญหาอะไร หญิงงามอย่างข้าไม่รับใช้แล้ว”พูดจบ ชุนเซี่ยก็บิดเอวเล็กๆ เดินออกจากห้องไปแต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกมาดู วันนี้ในหอทำไมถึงเงียบเหงาเช่นนี้คนไปไหนหมดในตอนนี้ในห้อง ภายในม่านโปร่ง ชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีทองคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ รอบๆ ยังมีหมอกจางๆ ลอยอยู่
ชายหนุ่มคนนั้นหน้าตาหล่อเหลา แต่กลับให้ความรู้สึกอ่อนแอและมีเสน่ห์แบบปีศาจอยู่บ้าง ที่หว่างคิ้วของเขายังมีรอยประทับดอกบัวโลหิต ทำให้ใบหน้าของเขายิ่งดูมีเสน่ห์แบบปีศาจมากขึ้นแต่ทว่าตอนนี้ผิวหนังและเส้นลมปราณที่เปิดเผยออกมาของเขากลับเปล่งประกายสีม่วงแดงออกมาไม่หยุด ทุกครั้งที่ระเบิดออกมา ก็จะทำให้ใบหน้าของเขาเจ็บปวดขึ้นหนึ่งส่วน“ดินแดนบริสุทธิ์ไร้ขีดจำกัด ประทานพรแก่ข้า”ชายหนุ่มคน
