้าอย่างพอใจ เต้าหู้อ่อนก็ควรจะเค็มแบบนี้แหละเสี่ยวอี่สั่งเต้าหู้อ่อนแค่ชามเดียว เลยกินเร็วหลังจากกินเสร็จ เขามองดูขอทานที่เพิ่งจะเดินออกมาอย่างประปรายริมถนน แล้วพูดกับตัวเองว่า “นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ทำไมขอทานพวกนี้เพิ่งจะออกมาขอทานกัน พวกเขาไม่กินข้าวเช้ากันรึ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เฉิงก็ส่ายหน้า “ตั้งแต่โบราณมา การขอทานไม่เคยมีการขอข้าวเช้า หากพวกเขาสามารถตื่นเช้าได้ ก็คงไม่ต้องไปขอทานหรอกอำเภอหลัวตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของเส้นทางราชการ มีขบวนพ่อค้าเดินทางผ่านไปมานับไม่ถ้วน หากมีมือมีเท้า แม้แต่แบกหามก็ไม่อดตาย
เพียงแต่ว่ากินของที่คนอื่นให้จนเคยตัวแล้ว ขี้เกียจจะขยับตัวเท่านั้นเอง”เสี่ยวอี่ตาสว่างขึ้น “คำพูดนี้ใครพูด มีเหตุผลอย่างยิ่ง”ใบหน้าของกู้เฉิงฉายแววแปลกประหลาด “เป็นชายอ้วนดำตัวเล็กๆ ที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหลวงเป็นคนพูด”เสี่ยวอี่ชื่นชม “นี้ละเป็นเมืองหลวงจริงๆ มีคนเก่งๆ มากมาย”ขณะที่พูดคุยกันอยู่ เสี่ยวอี่เห็นอะไรบางอย่างเข้า ก็อาเจียนออกมาทันที“เป็นอะไรไป”เสี่ยวอี่ชี้ไปที่ขอทานริมถนน ในตอนนี้มีคนจากภัตตาคารข้างๆเทน ้าล้างจานที่เหลือจากตอนเช้าลงในถังไม้ที่มุมกำแพง ขอทานกลุ่มหนึ่งก็รีบเข้าไปแย่งกันกินอย่างตะกละตะกลาม ท่าทางน่ากลัวอย่างยิ่ง“พอเห็นท่าทางที่พวกเขาแย่งกันกินเหมือนเปรตกลับชาติมาเกิดแล้ว ข้าก็นึกถึงฉากในห้องครัวเมื่อวานนี้ รู้สึกคลื่นไส้”กู้เฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้อย่
