างรวดเร็ว รีบพูดกับเสี่ยวอี่ว่า “รีบไปหาจ้าวซิงหมิงกับหวังฉี ให้พวกเขาสั่งให้มือปราบของอำเภอมาไล่คนออกจากถนน ปิดกั้นฝูงชน”
เสี่ยวอี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจ รีบถาม “พี่กู้ท่านพบเบาะแสของภูตผีตนนั้นแล้วรึ”กู้เฉิงยื่นมือข้างหนึ่งออกมา “อาจจะเป็นเพราะข้าคิดมากเกินไปแต่ก็มีโอกาสถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์”คำพูดของเสี่ยวอี่เมื่อครู่เป็นแรงบันดาลใจให้กู้เฉิง ขอทานริมถนนแย่งกันกินอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางเหมือนเปรตกลับชาติมาเกิดนั้นช่างคล้ายคลึงกับคนที่ตายเพราะกินจนท้องแตกก่อนหน้านี้อย่างยิ่งข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ พวกเขาไม่กินจนตัวเองท้องแตกตายโอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็เพียงพอแล้ว เสี่ยวอี่พยักหน้า แล้วรีบไปหาคนส่วนกู้เฉิงก็เดินไปหาขอทานคนหนึ่งแล้วถาม “ขอถามอะไรหน่อย”ขอทานคนนั้นเมื่อครู่เป็นคนที่แย่งได้เร็วที่สุด ในตอนนี้กินจนท้องป่องกลม นอนตากแดดอยู่ที่โคนกำแพง ไม่สนใจคำพูดของกู้เฉิง“กริ๊งๆ”กู้เฉิงโยนเหรียญทองแดงสองเหรียญลงในชามของเขาขอทานคนนั้นรีบลุกขึ้นนั่ง หัวเราะแหะๆ “ท่านผู้เฒ่าต้องการจะถามอะไรหรือ”
“ในบรรดาขอทานของพวกเจ้า มีใครที่แปลกประหลาดผิดปกติบ้างหรือไม่”ขอทานคนนั้นเกาซอกแขนแล้วหัวเราะ “ท่านผู้เฒ่าถามคำถามน่าสนใจ ในหมู่ขอทานอย่างพวกเรา จะมีคนปกติสักกี่คนกัน”“ข้าหมายถึง ช่วงนี้มีใครที่ผิดปกติจนไม่เหมือนขอทานบ้างหรือไม่”ขอทานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ขอทานคนหนึ่งที่กอดไหอยู่ไม่ไ
