ล้ว เสี่ยวอี่ก็กำยันต์แผ่นหนึ่งไว้ในฝ่ามือ หวังฉีก็หยิบสนับมือเหล็กดำที่มีหนามแหลมออกมาสวมไว้ที่มือ ส่วนจ้าวซิงหมิงกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเมื่อเห็นทั้งสี่คนเดินเข้ามา ขอทานคนนั้นก็ยื่นไหดินเผาออกมาอย่างเชื่องช้า พูดด้วยน ้าเสียงที่อ่อนแรง “ขอทาน”จ้าวซิงหมิงกล่าวเสียงขรึม “ข้าให้เงินเจ้า เจ้าเอาไหนั่นให้ข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขอทานคนนั้นกลับรีบกอดไหดินเผานั้นไว้ในอ้อมอก ใต้ผมเผ้ารุงรัง ในแววตากลับฉายแววเย็นชาดุร้ายอย่างยิ่งเขาคำรามด้วยเสียงที่แทบจะฉีกขาด “พวกเจ้าไม่ให้ข้าวกินข้ายังจะมาแย่งของล ้าค่าของข้าอีกรึ บัดซบ เหมือนกับคนพวกนั้น พวกเจ้าทุกคนสมควรตาย”สิ้นเสียงของเขา ไหดินเผาในอ้อมอกของเขาก็แตกออกทันที ไอเย็นหนาทึบแผ่ซ่านออกมา“ระวัง”จ้าวซิงหมิงตะโกนเสียงต ่า แต่ก็สายไปแล้วหมอกไอเย็นสีดำทะมึนพร้อมกับเสียงภูตผีคร ่าครวญพุ่งเข้าสู่ร่างของขอทานคนนั้น ในทันทีร่างของขอทานคนนั้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลงจากที่เคยผอมแห้ง ร่างของเขาก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ขยายใหญ่จนสูงเกือบสองจ้าง ราวกับยักษ์ตัวเล็กๆแต่แขนขาของเขากลับยังคงผอมบางอย่างยิ่ง ผิวสีเทาอมเขียวราวกับคนตาย ท้องป่องสูงเหมือนกับคนที่ตายเพราะกินจนท้องแตกก่อนหน้านี้ คอที่ผอมบางยังคงรองรับศีรษะที่ใหญ่โตน่าเกลียดน่ากลัว หน้าเขี้ยวฟันแหลมคม น ้าลายไหลยืด“เหอๆ”
ภูตผีตนนั้นคำรามอย่างแหบพร่า ไอเย็นระเบิดออกมา กู้เฉิงถึงกับรู้สึกได้ว่า ในพื้นที่หยก
