าเขาดิ้นรนพลางชี้ไปที่ตนเอง อูเชียนสิงคลายแรงลงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเย็นชา “รีบพูดมา ไม่อย่างนั้นข้าจะให้เจ้ารู้รสชาติของการถูกพิษศพซึมเข้าสู่ร่างกาย มันไม่ได้ด้อยไปกว่าการถูกภูตหัวใจกัดกินหัวใจหรอกนะ”กู้เฉิงไอออกมาหนึ่งครั้ง แล้วรีบพูดว่า “ข้าพูดแล้ว เป็นนักพรตห้าอวัยวะ…”วินาทีต่อมา กู้เฉิงก็กัดเข้าไปที่แขนซากศพดำอย่างแรงจี้หยกสีดำของเขาสามารถกลืนกินภูตได้ ภูตหัวใจก็ถูกกลืนไปแล้ว แขนซากศพดำนี้ไม่รู้ว่านับเป็นภูตหรือไม่ แต่ก็แผ่ไอเย็นออกมาแต่มาถึงขั้นนี้แล้ว กู้เฉิงทำได้เพียงเดิมพันดูสักครั้ง
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้กัดลงไป แสงสีดำในจี้หยกก็พันรอบแขนซากศพดำนั้นแล้วกู้เฉิงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ไม่จำเป็นต้องใช้ปากกัด เพียงแค่เจตนาของตนเองแน่วแน่ที่จะกำจัดภูตผีนี้ จี้หยกก็จะกลืนกินมันเองโดยอัตโนมัติอูเชียนสิงกรีดร้องออกมาทันที พละกำลังทั้งหมดของเขารวมอยู่ที่แขนซากศพดำนั้น บัดนี้มีพลังมหาศาลกำลังจะแยกมันออกจากตัวเขากู้เฉิงก็เริ่มกรีดร้องเช่นกัน ครั้งนี้ไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นของจริงครั้งที่กลืนกินภูตหัวใจนั้น อาจจะเป็นเพราะอยู่ห่างจากนักพรตห้าอวัยวะมากเกินไป จึงสามารถกลืนกินได้อย่างง่ายดายแต่ครั้งนี้กลับยากลำบากอย่างยิ่งเพราะการต่อต้านของอูเชียนสิงในหัวของกู้เฉิงเกิดความเจ็บปวดขึ้นมาเป็นระลอกๆ เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาถูกพลังของจี้หยกดูดจนหมดสติแต่ครั้งนี้กู้เฉิงทำได้เพียงทนต่อไป หากหมดส
