ติไป ก็ต้องตายหลายลมหายใจต่อมา ในที่สุดกู้เฉิงก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ แสงสีดำกลืนกินแขนซากศพดำนั้นจนหมดสิ้น อูเชียนสิงล้มลงกับพื้น แขน
ซ้ายมีเพียงรูโหว่ขนาดใหญ่ เลือดสีดำไหลออกมาไม่หยุด ลมหายใจรวยรินวิชาหลอมภูตตัดชีพจรคือการใช้เลือดเนื้อของตนเองไปหล่อเลี้ยงชิ้นส่วนของภูต เมื่อสูญเสียชิ้นส่วนของภูตนั้นไป ก็เท่ากับสูญเสียพลังทั้งหมดของตนเองกู้เฉิงหอบหายใจอย่างหนัก ดึงกระบี่ยาวออกจากร่างของหานถิงแล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของอูเชียนสิงอย่างแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ วิกฤตยังไม่ผ่านพ้นไปกู้เฉิงเดินโซซัดโซเซไปยังที่ที่อูเชียนสิงและหานถิงผูกม้าไว้ แก้เชือกม้าตัวหนึ่ง แล้วแทงไปที่บั้นท้ายของมันหนึ่งกระบี่ ส่วนตนเองก็รีบพลิกตัวหลบเข้าไปในกองฟางข้างๆ ปิดปากปิดจมูกแน่น ไม่ให้ตนเองส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อยคนรับใช้สามคนที่อยู่ในบ้านเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้วเสียงกรีดร้องข้างนอกดังขึ้นเป็นระลอกๆ เป็นเสียงของคุณชายใหญ่แน่นอน แต่ทำไมถึงกรีดร้องนานขนาดนี้ เจ้าพวกนั้นตกลงว่ากำลังฆ่าคนหรือกำลังทรมานกันแน่อีกทั้งระหว่างนั้นยังมีเสียงต่อสู้และบทสนทนาที่คลุมเครือผู้ฝึกตนสองคนฆ่าคนธรรมดาคนหนึ่งต้องลำบากขนาดนี้เลยรึหรือว่าพวกเขาจะแย่งกันลงมือจนเกิดการต่อสู้กันเอง
จนกระทั่งสุดท้ายพวกเขาได้ยินเสียงม้าร้องจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ รีบวิ่งออกไปดูสถานการณ์ผลปรากฏว่าเมื่อเห็นสถานการณ์ข้างนอก ในใจของพวกเขาก
