ันตรายหรือไม่”
มุมปากที่ดูร้ายกาจของจางซื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ท่านย่าวางใจเถิด ข้าได้จัดให้คนรับใช้สามคนคอยคุ้มกันเฉิงเอ๋อร์ไปตลอดทางแล้ว พวกเขาล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยติดตามท่านอาสองของเขา จะไม่เกิดเรื่องอันตรายใดๆ แน่นอน”ท่านย่าพยักหน้าอย่างพอใจ “ดี เรื่องนี้เจ้าจัดการได้รอบคอบยิ่งนัก”สีหน้าของกู้เฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่ต้องรบกวนแล้วขอรับจากเมืองหลวงไปยังเมืองเหอหยางมีถนนหลวงที่ปลอดภัย จะมีอันตรายอะไรได้”แต่ในเรื่องนี้ท่านย่ากลับไม่ฟังกู้เฉิง ท่านโบกมืออย่างเด็ดเดี่ยว“กันไว้ดีกว่าแก้ ปลอดภัยแค่ไหนก็ประมาทไม่ได้”ภายในจวนกู้ แม้แต่จางซื่อก็ยังไม่กล้าขัดคำสั่งของท่านย่าอย่างเปิดเผย เมื่อท่านย่าเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว หากกู้เฉิงยังคงคัดค้านอย่างรุนแรงก็จะดูน่าสงสัยเกินไปดังนั้นกู้เฉิงจึงทำได้เพียงยอมให้คนรับใช้ร่างกำยำสามคนคุ้มกันขึ้นม้า ออกเดินทางจากเมืองหลวงหากไม่มีพวกเขาสามคนนี้คุ้มกัน อาจจะเป็นการกันไว้ดีกว่าแก้แต่เมื่อมีพวกเขาสามคนนี้คุ้มกัน อันตรายกลับอยู่ใกล้ตัวตลอดเวลา
ขณะที่กำลังจะออกจากเมืองหลวง กู้เฉิงหันกลับไปมองอีกครั้งตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือนนับตั้งแต่ที่เขาทะลุมิติมา เขาไม่เคยได้ย่างเท้าออกจากจวนกู้เลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นโฉมหน้าภายนอกของเมืองหลวงแห่งต้าเฉียนกำแพงเมืองสูงตระหง่านร้อยจั้งก่อขึ้นจากอิฐศิลาดำมะเมื่อมขนาดมหึมา เมื่อเข้าใกล้จนถึงกับมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ราว
