ภาพในมโนสำนึกหยุดลงพร้อมกับที่นักพรตกระอักเลือดออกมาเห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเองที่ภูตหัวใจถูกกู้เฉิงกลืนเข้ามาที่นี่เมื่อมองไปยังพื้นที่มืดมิดรอบตัว กู้เฉิงไม่รู้จะพูดอะไรดีการเริ่มต้นของเขาครั้งนี้ ช่างเลวร้ายเสียจริงดูเหมือนว่าจางซื่ออยากจะฆ่าเขาให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ ที่จริงแล้ว ‘กู้เฉิง’ ในชาตินี้ได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่งตอนนี้เมื่อเขาทะลุมิติมา ‘กู้เฉิง’ ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยนิสัยของจางซื่อแล้วมีหรือจะยอมปล่อยไปง่ายๆยิ่งไปกว่านั้น โลกใบนี้ยังเต็มไปด้วยเรื่องแปลกประหลาดนักพรตคนนั้นฝึกวิชาชั่วร้าย เลี้ยงภูตในปัญจอวัยวะ สามารถฆ่าคนได้อย่างไร้ร่องรอยหอกดาบที่มองเห็นยังหลบง่าย แต่ลูกธนูที่ซ่อนเร้นนั้นยากจะป้องกัน ลูกธนูที่ซ่อนเร้นยังอันตรายขนาดนี้ แล้วภูตผีปีศาจแบบนี้จะรับมือได้อย่างไร ครั้งหน้าเขาจะกัดมันอีกหรือจะใช้ปัสสาวะเด็กชายรดมันดี
ยังไม่ทันที่กู้เฉิงจะได้คิดให้ดี เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหัวราวกับว่าพลังจิตของเขาถูกสูบออกไปจนหมด เขาถูกเตะออกจากพื้นที่มืดมิดนั้น แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป เขาหมดสติไปโดยสิ้นเชิงเมื่อกู้เฉิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง รอบตัวเขามีคนมุงอยู่เต็มไปหมด ส่งเสียงจอแจเมื่อเห็นกู้เฉิงฟื้น หญิงชราผมขาวคนหนึ่งก็รีบเข้ามากอดกู้เฉิงไว้ในอ้อมแขน เช็ดน ้าตาแล้วร้องไห้ “หลานย่า หากเจ้าเป็นอะไรไปย่าจะอยู่ได้อย่างไร”ชาติที่แล้วกู้เฉิงเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาจึงไม่ค่อยชินกับ
