การแสดงความรักของผู้อาวุโสแบบนี้เขานั่งลง ค่อยๆ ดึงมือของท่านย่ากู้ออก แล้วพูดเบาๆ “ท่านย่าข้าไม่เป็นอะไร”จางซื่อก็ยืนอยู่ข้างๆ มองกู้เฉิงด้วยสายตาประหลาดใจ ไม่รู้ว่ากู้เฉิงรอดมาได้อย่างไรแต่เมื่อเห็นท่านย่ากู้ให้ความสำคัญกับกู้เฉิงขนาดนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านย่า เขายังไม่ตาย ท่านจะร้องไห้ทำไม”ท่านย่ากู้ได้ยินก็หน้าบึ้งทันที “นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร ต้องให้เฉิงเอ๋อร์ตายเจ้าถึงจะดีใจงั้นรึ”
จางซื่อไม่กล้าเถียงท่านย่ากู้ เธอจึงได้แต่ทำหน้าเศร้า “ท่านพูดอะไรอย่างนั้น ข้าแค่เป็นห่วงว่าท่านจะร้องไห้จนไม่สบาย”ท่านย่ากู้แค่นเสียงเย็นชา “ข้ายังแข็งแรงดีอยู่ แค่หลานชายคนโตของข้าไม่เป็นอะไร ข้าก็ไม่เป็นอะไร”ขณะที่กำลังพูดอยู่ ก็มีคนเดินเข้ามาอีกคน เมื่อเขามาถึง บ่าวไพร่ที่มุงอยู่ก็รีบแยกย้ายกันไปนั่นคือชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี จมูกเหมือนเหยี่ยว ตาคมโต ใบหน้าดูเย็นชา ทำให้ดูไม่น่าคบหาเขาสวมชุดเกราะนิลสีดำแนบตัว พกดาบยาวหนึ่งเล่ม แต่ฝักดาบกลับทำจากกิ่งหลิวที่แปลกไปกว่านั้นคือ ลวดลายที่สลักอยู่บนเกราะนิลของเขาคือรูปตี้ทิงในความทรงจำของกู้เฉิง ต้าเฉียนมีธรรมเนียมการสลักรูปสัตว์วิเศษต่างๆ บนชุดเกราะ ราชวงศ์สลักรูปมังกรและหงส์ กองทหารองครักษ์มังกรทะยานก็สลักรูปสิงโต ซวนหนี หรือเฒ่าเที้ย อะไรทำนองนั้น ส่วนทหารทั่วไปก็สลักรูปเสือดาว สิงโต หรือหมี แต่กู้เฉิงค้นหาในความทรงจำทั้งหมดแล้ว
