เจ็บเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจกู้เฉิงพลิกตัวไปมาบนเตียง ดิ้นทุรนทุรายเหมือนปลาที่ขาดน ้าเขาพยายามหายใจอย่างสุดกำลัง ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวจนทำให้ตาพร่ามัวมองอะไรไม่เห็นภาพสุดท้ายในความทรงจำของกู้เฉิงคือตอนที่เขาเพิ่งปิดจ๊อบใหญ่ได้สำเร็จ เงินโบนัสที่ได้มาสามารถซื้อห้องครึ่งตารางเมตรในเมืองที่เขาอยู่ได้เลย เขาจึงเดินเล่นอยู่บนถนนเพื่อหาร้านอาหารดีๆสักร้านฉลองความสำเร็จ แต่แล้วเสียงเบรกรถอันแหลมคมก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คน จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไปแต่โดนรถชนทำไมถึงเจ็บหน้าอกขนาดนี้ เขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว แต่ยังรู้สึกเจ็บได้แบบนี้ กู้เฉิงคิดว่าตัวเองน่าจะยังมีหวังรอดเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เขาแทบสติแตกบนหน้าอกของเขามีร่างเล็กๆ ขนาดเท่าหัวคนกำลังก้มหน้ากัดกินเนื้อหนังของเขาอยู่
จะว่าไปแล้วมันไม่ใช่คนตัวเล็ก แต่เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆลำตัวของมันมีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่หัวกลับใหญ่เท่าคนปกติ ทว่าหัวของมันกลับมีรูปร่างเหมือนหัวใจที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ มองเห็นดวงตาสีดำขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวสองข้าง และปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมมันกัดกินหน้าอกของกู้เฉิง แม้จะไม่มีบาดแผลหรือเลือดไหลออกมา แต่ทุกครั้งที่มันกัดกลับทำให้หัวใจของกู้เฉิงเจ็บปวดรุนแรงราวกับว่ามันสามารถกัดกินหัวใจของเขาผ่านชั้นผิวหนังได้“เวรเอ๊ย”กู้เฉิงสบถออกมา เขาพยายามดึงส
