ัตว์ประหลาดตัวนั้นออกจากหน้าอกตามสัญชาตญาณ แต่มันกลับเกาะติดแน่นเหมือนถูกทาด้วยกาว ไม่ว่าเขาจะดึงทึ้งหรือทุบตีอย่างไรก็ไม่หลุดความเจ็บปวดที่หน้าอกทำให้กู้เฉิงแทบจะหมดสติสติสัมปชัญญะเริ่มเลือนลางจนคลุ้มคลั่ง เขาถึงกับอ้าปากกัดสัตว์ประหลาดตัวนั้นกลับทันทีที่กู้เฉิงกัดลงไป ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะและคาวเลือดก็ระเบิดขึ้นในปากของเขา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อาเจียนออกมา แสงสีดำสายหนึ่งก็สาดออกมาจากหน้าอกของเขาและกลืนกินสัตว์ประหลาดตัวนั้นเข้าไปกู้เฉิงพยายามลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบอย่างหนัก
ความเจ็บปวดที่หน้าอกหายไปแล้ว แต่หัวของเขากลับเริ่มปวดตุบๆ เมื่อความเจ็บปวดนั้นหายไป กู้เฉิงก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆตอนนี้เขาอยู่ในห้องนอนโบราณ บ้านไม้ทรงสูง มีการตกแต่งแกะสลักแบบโบราณกู้เฉิงลุกขึ้นอย่างโซเซ มองไปที่กระจกทองเหลืองบนโต๊ะ ภาพของชายหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งปรากฏขึ้นในกระจก เป็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าความคิดของกู้เฉิงตอนนี้ออกจะประหลาดไปหน่อย สิ่งแรกที่เขาคิดคือตัวเองขาวกว่าชาติที่แล้วความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวบอกกู้เฉิงว่าเขาได้ทะลุมิติมาแล้ว ไม่ใช่ย้อนกลับไปในอดีต แต่มาอยู่ในราชวงศ์ที่ชื่อว่าต้าเฉียนชาตินี้เขาก็ชื่อกู้เฉิง ชื่อรองฉางอัน เป็นคุณชายใหญ่แห่งจวนจงหย่งโหว ฟังดูเหมือนเป็นลูกหลานขุนนางชั้นสูง แต่ความจริงแล้วเป็นแค่ตระกูลขุนนางตกอับเท่านั้นห้าร้อยปีก่อน สิบแคว้นแย่งชิงความเป็น
