ี้ยงเมื่อเห็นว่าเจ้าสัตว์ประหลาดไม่มีท่าทีเป็นศัตรูแล้ว กู้เฉิงก็จับมันมาวางไว้ข้างๆ แล้วขมวดคิ้วถาม “นี่มันตัวอะไรกัน”กู้เฉิงไม่ได้หวังว่าเจ้าสัตว์ประหลาดจะพูดได้ เขาแค่พึมพำกับตัวเองแต่เจ้าสัตว์ประหลาดกลับเหมือนจะเข้าใจ มันส่ายหัวใจของมันไปมา แล้วพ่นหมอกเลือดออกมาจากเส้นเลือด กลายเป็นภาพฉายขึ้นมา พร้อมกับมีเสียงดังออกมาด้วยนั่นก็เป็นห้องนอนเหมือนกัน แต่หรูหรากว่าห้องนอนของกู้เฉิงมากสตรีวัยสี่สิบต้นๆ หน้าตาสวยงาม แต่แววตาดุดันแฝงความร้ายกาจยืนอยู่ตรงนั้น เธอกำลังถามนักพรตที่สวมชุดสีแดงเลือด ร่างกายผอมแห้ง หน้าตาคล้ายลิงที่อยู่ข้างๆ ว่า “ข้าบอกให้ท่านรีบหน่อยได้ไหม ทำไมชักช้าอย่างนี้”
กู้เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สตรีคนนี้เขามีความทรงจำอยู่ เธอคือจางซื่อ ภรรยาของท่านอาสอง หรือก็คือท่านอาสะใภ้ของเขานั่นเองปกติแล้วจางซื่อเป็นคนปากร้ายใจแคบ ปฏิบัติกับเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพียงแต่ว่าตอนนี้ผู้ที่กุมอำนาจในตระกูลกู้คือท่านย่าของเขาและท่านย่าก็รักกู้เฉิงหลานชายคนโตคนนี้มากที่สุด จางซื่อจึงไม่กล้าทำอะไรกู้เฉิงอย่างเปิดเผยนักพรตคนนั้นกำลังใช้เส้นผมสองสามเส้นพันไปมา พอได้ยินก็ทำปากยื่นแล้วพูดว่า “ท่านหญิงจะรีบร้อนไปใย งานละเอียดต้องใช้เวลาพูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะเพื่อนของพี่ชายท่านหญิงเป็นศิษย์น้องของข้า ข้าก็ไม่อยากจะรับงานนี้หรอกนะเมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยพยัคฆ์สอดแนมของหน่วยพิทักษ์ราตรี หากถูก
