พวกเขาพบเข้า ข้าคงแย่แน่คุกทมิฬของหน่วยพิทักษ์ราตรี ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้ ถุย แม้แต่ผีก็ยังไม่อยากอยู่เลยเงินห้าพันตำลึงไม่ต่อรอง จ่ายก่อนทำพิธี ไม่โกงทั้งเด็กและคนแก่ ไม่หลอกทั้งคนและผี รับรองว่าท่านหญิงจะพอใจ”
จางซื่อได้ยินก็ร้องเสียงแหลมขึ้นมา “ห้าพันตำลึง ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าสามพันตำลึงหรือ”นักพรตหน้าลิงพูดอย่างเรียบเฉย “ข้าต้องการสามพันตำลึงก็จริง แต่ศิษย์น้องของข้าก็ต้องการหนึ่งพันตำลึง หลานชายของศิษย์น้องข้า ซึ่งก็คือเพื่อนของพี่ชายท่านหญิงก็ต้องการอีกหนึ่งพันตำลึงค่าสินน ้าใจไม่เคยได้ยินหรือ”จางซื่อกัดฟัน ควักตั๋วเงินห้าพันตำลึงออกมา “ให้ท่าน แต่ข้าต้องการเห็นเจ้าเด็กนั่นตายในวันนี้ท่านย่าลำเอียงหลายปีมานี้ มีแต่บ้านรองของข้าที่คอยดูแลกิจการในบ้าน ทั้งจวนโหวมีเพียงสามีของข้าที่รับราชการอยู่ข้างนอก ทำไมท่านย่าถึงจะมอบตำแหน่งโหวให้เจ้าเด็กนั่นถ้าไม่รีบฆ่ามัน รออีกสองเดือนเจ้าเด็กนั่นก็บรรลุนิติภาวะแล้วท่านย่าก็จะขอให้ราชสำนักแต่งตั้งตำแหน่งโหวให้มันอย่างเป็นทางการ”นักพรตรับตั๋วเงินมา ส่ายหัวเบาๆ แล้วพึมพำ “ใจหญิงช่างร้ายกาจนัก”“ท่านพูดว่าอะไรนะ”
นักพรตยิ้มแห้งๆ “เปล่า ข้าไม่ได้พูดอะไร เงินของท่านหญิงมาถึงแล้ว ข้าก็จะจัดการให้ท่านหญิงเรียบร้อย ท่านหญิงโปรดรอดูได้เลย”พูดจบ นักพรตก็รีบนำเส้นผมมาถักเป็นเส้น มือประสานอิน ที่น่าแปลกคือ ร่างกายที่ผอมแห้งของเขาเริ่มพองขึ้นมีบางอย่า
