ซูเฉินนอนยาวจนกระทั่งบ่ายสามถึงจะตื่น
ท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงร้องจ๊อกๆ
เขาล้างหน้าอย่างง่ายๆ แล้วเดินลงไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวชั้นล่าง
ร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีพื้นที่แคบและยาวไม่มีลูกค้าเลย
มีเพียงเจ้าของร้านที่หันหลังให้ประตู กำลังก้มตัวเช็ดโต๊ะ
“ลูกค้ามาแล้ว!” ซูเฉินตะโกนหลังจากเดินเข้าร้าน
เจ้าของร้านสวมชุดเดรสยาวสีเบจ เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งที่อวบอิ่ม
ผมยาวลื่นสลวยถูกจัดแต่งทรงด้วยปิ่นปักผมสีทอง เผยให้เห็นลำคอขาวเรียวยาวเหมือนหงส์
แม้อายุจะเข้าสามสิบแล้ว แต่ผิวยังเนียนใสเหมือนเด็กสาวอายุสิบแปด เต็มไปด้วยความเปล่งปลั่ง
เรียกได้ว่าเป็นหญิงสาวที่แม้อายุเพิ่มขึ้น แต่เสน่ห์ก็ไม่เคยลดลง
ซูเฉินนั่งลงที่โต๊ะ แอบมองเธออย่างชื่นชมอยู่สองสามครั้ง
พอเหวินว่านหันกลับมา เขาก็รีบหลบสายตา มองไปทางอื่นทันที
“ไม่มีมารยาทเลยนะ อย่างน้อยก็ต้องเรียกพี่ว่านแล้วทักทายฉันก่อนสิ” เหวินว่านเดินเข้ามา นิ้วเรียวขาวยื่นมาบีบแก้มเขา
ซูเฉินหัวเราะแล้วหลบ “หยุดเล่นได้แล้วพี่ว่าน ผมหิวแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวฉันจะทำบะหมี่ให้ โอเคไหม?”
“เอ่อ… โอเค!” ซูเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
เหวินว่านส่งสายตาจิกกัดให้เขาอย่างขี้เล่น “นายดูหิวมากจริงๆ…”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินเข้าไปในครัว
เฝ้ามองเรือนร่างที่พลิ้วไหว อวบอ
