้องจะเจอเขาบ่อย แต่ก็ไม่ได้สนิทกันมาก
จนกระทั่งครั้งนั้นที่เขาหัวกระแทกอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นคนร่าเริงขึ้น
ทั้งขยัน ทั้งพูดจาดี พวกเธอสองพี่น้องจึงสนิทกับเขามากขึ้น
ซูเฉินยกมือกันมือที่เธอแอบล้วงมาจับหน้าท้องของเขาไว้ แล้วหัวเราะเบาๆ “ไม่มีอะไรหรอก แค่มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนให้ค่าประสบการณ์น้อยไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“อ้อ ฉันเกือบลืมไป พี่สาวฉันบอกว่านายก็เป็นมืออาชีพเหมือนกันนี่นา”
ดวงตาของเหวินซินเป็นประกาย เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วถามว่า “นายอาชีพอะไรล่ะ?”
เธอสวมเสื้อยืดคอสูงแบบเรียบร้อย
แต่ถึงจะเรียบร้อยแค่ไหน พอเข้ามาใกล้ขนาดนั้น
ซูเฉินก็ต้องรับแรงกดดันมหาศาล ต้องพยายามไม่มองในสิ่งที่ไม่ควรมอง
“เอ่อ… ผู้อัญเชิญ”
“ผู้อัญเชิญเหรอ? อาชีพนั้นมันดู…”
สีหน้าของเหวินซินดูแปลกไป และแววตาของเธอก็แฝงไปด้วยความสงสารเล็กน้อย
เธอตบไหล่ซูเฉินเบาๆ แล้วถอนหายใจ “ไม่เป็นไรหรอก แค่มันอ่อนแอไปหน่อยในช่วงแรก”
“อาชีพผู้อัญเชิญเป็นอาชีพที่เก่งในช่วงท้าย ไม่ต้องรีบร้อน”
“พอนายเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว เราจะไปเก็บเลเวลด้วยกัน รับรองว่านายจะเลเวลอัปได้เร็วขึ้นแน่นอน”
“ว่าแต่… ตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่? ฉันกลับมากำลังว่างอยู่พอดี ว่าจะพานายไปเก็บเลเวลสักสองวัน”
เธอแอบมอง
