ขา และกำลังจะเผาผลาญเขาทั้งร่าง
ในจังหวะนั้นเอง เสียงใสและสั่นเล็กน้อยก็ดังขึ้นข้างหู
“คาถาชำระล้าง: เวทมนตร์แห่งแสง!”
ภาพตรงหน้าซูเฉินสว่างขึ้นทันที
แหล่งกำเนิดแสงมาจากลั่วเสี่ยวหยู ที่ฟื้นขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้
อย่างที่ซูเฉินคาด ตอนนี้เขายืนอยู่บนทางลาด
ลั่วเสี่ยวหยูมองซูเฉินอย่างหวาดระแวง
เมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริงๆ และเขาไม่ได้เป็นอะไร แค่กำลังหอบหายใจอยู่
จากนั้นเธอก็คว้าแขนเขา
“คาถาชำระล้าง: เวทมนตร์คืนสติ!”
ทันใดนั้น ซูเฉินก็รู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นสาดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า
อารมณ์ด้านลบทั้งหมดหายไปจนหมดสิ้น แถมรู้สึกสดชื่นอย่างมาก!
“นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ลั่วเสี่ยวหยูถามด้วยความกังวล
สายตาของเธอมองไปรอบๆ มือที่ถือไม้เท้าสีเงินขาวสั่นเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวมาก
ตอนนี้ เธอกำลังกดความกลัวในใจเอาไว้
ซูเฉินหายใจเข้าออกลึกๆ สองครั้ง ก่อนจะยกมือไปลูบหัวเธอแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่เป็นไร…”
เขาคิดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ฉันจะปกป้องเธอ เธอจะต้องปลอดภัย”
น้ำเสียงของเขามั่นคงมาก
ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ เป็นสิ่งที่ลั่วเสี่ยวหยูไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะผ่อนคลายลง แล้วพยักหน้าเบาๆ
ความกลัวยังไม่หายไปทั้งหมด
แต่เมื่อได้กำลังใจ เธอก็
