ลมกลางคืนพัดผ่านผิวน้ำเงาจันทร์สะท้อนอยู่บนสระนิ่งสงบแต่บรรยากาศภายในศาลากลับตึงเครียดขึ้นอย่างประหลาดเซวียอวี้เฉินยังคงมองจี้หยกในมือของหลินเซียงหลัวสายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความสงสัยกลายเป็นความตกตะลึง“หยกชิ้นนี้…”เสียงของเขาต่ำลง“เป็นของเจ้าหญิงแห่งซีหลิงจริง ๆ”หลินเซียงหลัวเงียบปลายนิ้วของนางลูบผิวหยกเบา ๆของชิ้นนี้นางพกติดตัวมาตั้งแต่เด็กมันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากมารดาเซวียอวี้เฉินสูดลมหายใจช้า ๆดวงตาคมจับจ้องนาง“เจ้า…เกี่ยวข้องกับเจ้าหญิงซีหลิงอย่างไร”คำถามนั้นยังไม่ทันได้คำตอบทันใดนั้นเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังศาลาทั้งสองคนหันไปพร้อมกันเงาร่างสูงสง่าเดินออกมาจากความมืดเสื้อคลุมสีดำพริ้วไหวตามลมดวงตาคมลึกจับจ้องภาพตรงหน้าบุรุษผู้นั้นคือเซียวเหยียนแสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าของเขาทำให้สีหน้าที่สงบนิ่งยิ่งดูเย็นชาหลินเซียงหลัวเลิกคิ้วเล็กน้อย“ท่านมาได้อย่างไร”เซียวเหยียนเดินเข้ามาใกล้สายตาของเขากวาดมองเซวียอวี้เฉินช้า ๆก่อนจะพูดเรียบ ๆ“ข้าเพียงผ่านมา”คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ใครก็รู้ว่าไม่ใช่ความจริงเซวียอวี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย“องค์ชายเซียว”น้ำเสียงของเขาสุภาพแต่แฝงความระแวง“การตามสตรีกลางดึกเช่นนี้ ดูไม่ค่อยเหมาะนัก”มุมปากของเซียวเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย“แม่ทัพเซวียต่า
